ที “ศาสตราจารย์ คุณช่างคิดจริงๆ!
ผมขอไปตรวจดูก่อน อีกเดี๋ยวจะออกมารายงานผลกับคุณนะครับ!”
พูดจบก็เดินเข้าไปในห้องถ่ายภาพรังสี
หลังจากเฉินชางเดินออกมาจากในห้อง พยาบาลสาวเสี่ยวเคอดูไม่มีความสุขเอาเสียเลย
พอเห็นเฉินชางออกมาแล้ว เสี่ยวเคอรีบเปิดฉากบ่นขึ้นมา
“ศาสตราจารย์เฉิน คุณก็เห็นใช่ไหมคะ!
ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ผู้อำนวยการเฉียวเป็นคนยอดเยี่ยมขนาดนี้ แถมยังไม่ทอดทิ้งเธอด้วย เป็นเธอที่เริ่ม…เริ่มคบชู้เสียเอง!
คุยโทรศัพท์หวานเลี่ยนแบบนั้น ฉันรับไม่ได้จริงๆ ค่ะ!
แถมยังเรียกที่รักอีก...พระเจ้าช่วย! ช่างน่า…สะอิดสะเอียนเกินไปแล้วจริงๆ!”
เฉินชางฟังเสี่ยวเคอบ่น ไม่ออกความเห็น เพียงยิ้มจางๆ
ว่ากันตามจริง ทุกคนก็มีชีวิตส่วนตัวทั้งนั้น เฉินชางไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายหรือวิจารณ์
การยืนบนยอดศีลธรรมไม่ใช่เรื่องที่ตนควรทำ!
อีกอย่างตอนนี้เขากำลังสงสัยว่ากัวเป่าเย่ไม่ได้นอกใจ หรือต่อให้นอกใจจริงๆ แล้วเกี่ยวอะไรกับตนกันล่ะ
เสี่ยวเคออดถามไม่ได้ “ทำไมศาสตราจารย์เฉินถึงใส่ใจเธอขนาดนี้ล่ะคะ”
นี่คือคำถามที่เสี่ยวเคอสงสัยสุดๆ
เฉินชางปฏิบัติต่อกัวเป่าเย่อย่างค่อนข้างเป็นมิตรจริงๆ
เฉินชางมองเสี่ยวเคอ ยิ้มน้อยๆ “เสี่ย
