เหรอ”
กัวเป่าเย่หน้าตึงขึ้นมา “คุณไม่ต้องมายุ่งกับชีวิตฉันหรอก!”
“คุณไป…”
กัวเป่าเย่ก็ไม่อยากจะอารมณ์เสียกับเขาแล้ว หันไปเอ่ยกับเฉินชางว่า “คุณหมอ ฉันจะไปเองค่ะ ฉันเป็นอะไรเหรอคะ”
เฉินชางยิ้มน้อยๆ “ไม่เป็นอะไรหรอกครับ บางทีคุณอาจจะมีภาวะความดันสูงมานานแล้ว ผมห่วงว่าค่าเลือดคุณจะไม่ค่อยโอเค พวกเราอยู่ในโรงพยาบาลกันอยู่แล้ว สะดวกพอดี ถือโอกาสทำ MRI กะโหลกศีรษะได้”
พูดจบ เฉินชางหันไปส่งสายตาให้เสี่ยวเคอที่อยู่ด้านข้าง
“เสี่ยวเคอ พาคุณพี่ท่านนี้ไปทีสิ!”
“คุณพี่คะ คุณไปตรวจได้เลย ไม่ต้องลงทะเบียน พวกเราล้วนมีระบบ…”
พอเธอได้ยินก็รีบส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ ตัวฉันก็ทำงานมีรายได้ ฉันไม่อยากพึ่งอานิสงส์จางเฉิงอัน!”
เฉียวเฉิงอันได้ยินภรรยาพูดแบบนี้ก็แค่นเสียงดังเฮอะ หันหลังเดินออกไป!
แต่เฉินชางกลับผงะเล็กน้อย
เขาได้ยินชัดว่าเธอไม่ได้พูดชื่อเฉียวเฉิงอัน แต่เป็นจางเฉิงอัน หรือจะมีเรื่องอะไรกันอยู่
เวลานี้ เสี่ยวเคอพาผู้หญิงคนนั้นออกจากห้องทำงานแล้ว
เฉินชางมองสถานการณ์ เลือกตามไปด้วย
ระหว่างที่กัวเป่าเย่เดินๆ อยู่ก็หยิบมือถือขึ้นมา กดโทรออก หลังจากนั้นก็เริ่มกระซิบบ่นตัดพ้อ
น้ำเสียงค่อนข้างหวานเลี่ยน
เสี
