ของรัฐมนตรีเสี้ยว เฉินชางก็ไม่ปกปิดและไม่อ้อมค้อม กล่าวไปตามตรง
“เรื่องนี้…เป็นเรื่องใหญ่ครับ! เรื่องหาคนผมจะจัดการเอง ผมไม่ไว้ใจคนอื่น”
เสี้ยวรุ่นฟางมีสีหน้าพอใจหลังได้ยินคำพูดเฉินชาง
ได้ยินเฉินชางพูดแบบนี้ เธอดีใจมาก อย่างน้อยก็ไม่ได้แสร้งคล้อยตามทำตัวคลุมเครือ
เสี้ยวรุ่นฟางยิ้ม “อืม คุณคิดไว้แล้วก็ดี”
“ถ้าคุณต้องการอะไรก็ไปหาผู้อำนวยการฉินหรือผู้อำนวยการเติ้งได้เลย คุณคุ้นกับพวกเขาอยู่แล้ว ไม่ต้องเกรงใจ!”
“เรื่องนี้ก็อย่างที่คุณพูดนั่นแหละ เป็นเรื่องใหญ่ ถึงฉันจะไม่ใช่หมอ แต่ช่วงนี้ก็ได้ยินพวกเขาพูดถึงอยู่บ่อยๆ”
“เบื้องบนให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก ให้ฉันติดต่อพูดคุยกับคุณบ่อยๆ ถ้ามีปัญหาอะไร ให้รีบแก้ไขโดยเร็ว”
“ต้องทำให้สาขานี้ กลายเป็นสาขาวิชาอันดับต้นๆ ของโลก!”
ได้ยินเสี้ยวรุ่นฟางพูดแบบนี้ เฉินชางย่อมมีความสุขมาก
ถ้าอยากวิจัยโรคพาร์กินสันนี้ให้ดี ไม่ใช่เรื่อง่ายแน่นอน เพราะเกี่ยวข้องกับหลายด้านเกินไป
อีกทั้งต้องการบุคลากรมากกว่านี้!
ลำพังแค่เฉินชางกับทีมของเขา ยังไม่เป็นที่น่าพอใจ
“ขอบคุณครับ รัฐมนตรีเสี้ยว!”
เสี้ยวรุ่นฟางพยักหน้า “กินข้าวก่อนเถอะ”
ก่อนเฉินชางจะขอตัวลา จู่ๆ เสี้ยวรุ่นฟางก็เอ่ยข
