มาชิกสภาวิทยาศาสตร์แล้ว แต่กลับมาไหว้ผมเป็นอาจารย์เนี่ยนะ
เฉินชางถอนหายใจ
ช่างเถอะๆ!
“มาๆ ผมเซ็นให้!” เฉินชางพูดด้วยความจนปัญญา
แต่
นึกไม่ถึงว่าเขาเพิ่งตัดสินใจ คนเหล่านี้ก็ดันเริ่มโต้เถียงกัน!
“ผมจะเป็นศิษย์พี่ใหญ่!”
“ไม่ได้ ให้ผมเป็น ผมเข้าทำงานเร็วสุดนะ”
“ผมอายุมากสุด!”
“ผมเข้ามาก่อน!”
…
หลังคนมากมายโต้เถียงกันหนึ่งรอบ เฉินชางก็เซ็นชื่อแล้วไล่ทุกคนออกไป
หนวกหู!
เป็นอาจารย์ทำไมถึงยุ่งยากขนาดนี้
เมื่อก่อนเฉินชางไม่รู้ ถ้ารู้เร็วกว่านี้ เขาจะไม่เซ็นชื่อให้คนกลุ่มนี้แน่นอน
ตอนเย็น ทุกคนจัดงานเลี้ยงขอบคุณอาจารย์!
เฉินชางก็เรียกฉินเยว่มา!
ฟังทุกคนเรียกเธอว่าภรรยาอาจารย์
ฉินเยว่มีความสุขมาก
เฉินชางพลันตกอยู่ในห้วงความคิด เขาถามเหอจื้อเชียน “ทำไมหัวหน้าซุนถึงไม่มาเหรอครับ”
เหอจื้อเชียนรู้ว่าหัวหน้าซุนนี้ก็คือซุนกว่างอวี่ของวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยน
เหอจื้อเชียนหัวเราะฮ่าๆ “เขากลัวลำดับชั้นจะรวนน่ะ!”
ทุกคนได้ยินก็ขำขึ้นมาทันที
สองวันต่อมา ในที่สุดผลการคัดเลือกสุดท้ายของสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ก็ใกล้จะประกาศแล้ว!
ถึงแม้สวีจื่อหมิงกับโจวหงกวงรู้ว่าตัวเองมีโอกาสสูงมาก แต่ก็…ยังสงบใจไม่ลงอยู่บ
