บกวนหน่อย!”
ชายคนนั้นเหมือนจะจำเฉินชางไม่ได้ อย่างไรเสียเฉินชางก็จำเขาได้เพราะความจำดี ประกอบกับมอบหมายให้หวงปินไห่จัดการ
“มีอะไรเหรอครับ” เฉินชางถาม
ชายคนนั้นรีบถาม “คือว่า…โถงใหญ่อยู่ไหนเหรอครับ”
เฉินชางชะงักทันที พลันนึกถึงปัญหาหนึ่ง!
เจ้าหมอนี่คงไม่ได้ชักดาบหนีหรอกนะ
เฉินชางยิ้มบอก “ตามผมมาครับ!”
ชายคนนั้นได้ยินก็รีบยิ้มบอก “ขอบคุณมาก ขอบคุณมากครับ!”
เฉินชางโบกมือ “ไม่เป็นไร!”
ระหว่างที่พูด ก็เดินราวสามนาที เฉินชางพาชายคนนั้นกลับมาถึงแผนกแอดมิทฉุกเฉินของแผนกฉุกเฉินที่หก
ทางนี้ พยาบาลหลายคนก็รีบร้อนวิ่งเข้ามา!
“ศาสตราจารย์เฉินคะ! คนไข้ที่รับแอดมิทมาเมื่อวันก่อนหนีไปแล้วค่ะ!”
“ใช่ เขายังไม่จ่ายเงินเลย ต้องชักดาบอีกแน่ๆ!”
…
มองท่าทางร้อนใจของพยาบาลน้อย เฉินชางยิ้มบอก “พวกคุณหาเขาอยู่ใช่ไหม”
ชายคนนั้นตกตะลึงทันที!
นี่…บัดซบ ทำไมกลับมาที่นี่ล่ะ
ผม…ผมเชื่อคุณได้ไงเนี่ย คุณมันปีศาจชั่วร้าย!
ผมอยากไปโถงใหญ่นะ แต่คุณดันพาผมกลับมาที่แผนกแอดมิท
ก็ว่าทำไมถึงคุ้นๆ!
ที่แท้ก็กลับมาที่เดิม!
เฉินชางชี้ประตูใหญ่ของแผนกแอดมิท “เห็นนั่นไหม นั่นก็คือประตูโถงใหญ่ครับ!”
ชายคนนั้นอยากร้องไห้แต่ไร้
