น้ำตา เขาหาประตูอีกที่หนึ่งต่างหาก
พยาบาลน้อยเห็นดังนั้นก็รีบเข้ามา พูดอย่างดุร้ายว่า “คุณหนีไปได้ยังไง!”
ชายคนนั้นก็พูดอย่างกระมิดกระเมี้ยนเก้อเขิน “ไม่ใช่…ผมไม่ได้หนี ผมแค่…ใช่ ผมแค่ไปกินข้าวเช้ามา!”
พยาบาลน้อยบอก “ไปกินข้าวเช้าคุณต้องเอาของไปด้วยเหรอ”
ชายคนนั้นกระอักกระอ่วนขึ้นมา
“เอ่อ ผม…ผม…ผมไม่ได้ตั้งใจ”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้าด้วยความจนใจ
เรื่องนี้เกิดขึ้นซ้ำๆ ในโรงพยาบาล
ชายคนนั้นถอนหายใจอย่างน้อยใจ ตอนที่กลับห้องคนไข้ ในปากยังงึมงำว่า “บัดซบ โรงพยาบาลต้องจงใจแน่ๆ ออกแบบยังกับเขาวงกตเพื่อป้องกันไม่ให้ชักดาบ!”
คนไข้ที่อยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจ “ครั้งก่อนผมหาห้องน้ำอยู่หนึ่งชั่วโมงจนหลงทาง!”
