เฉินชางไม่ได้ปฏิเสธการปรากฏตัวของทั้งสอง!
อยางไรเสียทั้งสองคนก็เป็นระดับหัวหน้า แถมตอนนี้เฉินซางก็ขาดคนจริงๆ
อยากสมัครโครงการไม่มีหนังสือแผนภารกิจ พื้นฐานทฤษฎีกับข้อมูลก็ไม่เพียงพอ ในด้านเคสผ่าตัดก็ไม่พอ ในด้านผู้ผลิตตัวเองก็มีทรัพยากรน้อยมาก…
สรุปว่าตอนนี้เฉินชางขาดสองคนนี้จริงๆ เหมาะเหม็ง!
ให้สองคนนี้ลองได้พอดี คนคนเดียวไม่สามารถทำโครงการให้สำเร็จไม่ได้ ในเมื่อทั้งสองคนมาแล้ว แถมยังมีท่าทีจริงใจขนาดนี้ เฉินชางก็ไม่วางท่า เขารีบเรียกทั้งสองคนให้นั่งลง
“หัวหน้าหู หัวหน้าจาว พวกคุณรีบนั่งเร็วครับ!”
“ผมมีเรื่องอยากรบกวนพวกคุณสองคนพอดี!”
ระหว่างที่พูด เฉินชางก็เล่าเรื่องที่กำลังเตรียมโครงการให้ทั้งสองคนฟังหนึ่งรอบ ทันทีที่ทั้งสองได้ยินก็ตาลุกวาวในทันที
“พูดรบกวนไม่รบกวนอะไรกัน! อย่ามองเป็นอื่นคนไกลกันสิ!”
“ใช่ศาสตราจารย์เฉิน เชิญพูดได้เต็มที่!”
เฉินชางยิ้ม บอกส่งสิ่งที่เพิ่งเขียนลงบนกระดาษมาให้ดู
“การวิจัยพาร์กินสันของพวกเราใกล้จะเริ่มต้นแล้ว”
“ทั้งสองท่านดูสิ นี่คืองานที่ต้องเตรียมการในช่วงแรก”
“แผนกศัลยกรรมประสาทฉุกเฉินของพวกเรามีกำลังน้อย บุคลากรก็จำกัด แถมความรู้ทางเทคนิคเฉพาะทางก็ไม่ลึกซึ้งเท่าทั้งสองท่าน!”
“เพราะงั้นผมคิดว่าอยากเชิญหัวหน้าทั้งสองท่านมาเข้าร่วม นึกไม่ถึงว่า… วันนี้ช่างดีจริงๆ!”
หูฉวนปังกับจาวฝูรุนตาเป็นประกายทันทีทันใด!
นึกไม่ถึงว่าเฉินชางจะให้หน้าขนาดนี้!
“ตกลง!
