จนถึงตอนนี้!
นอกจากเหล่าโจวร้องไห้เอง ก็ไม่มีเรื่องผิดปกติใดเกิดขึ้นเลย
การผ่าตัดถือว่าประสบความสำเร็จ
แต่สถานการณ์หลังจากนี้จะเป็นอย่างไร ยังต้องสังเกตกันไป ไม่มีใครรับประกันได้
โจวหงกวงอดพูดไม่ได้ “ศาสตราจารย์เฉิน ผม…ในอนาคตอาการผมจะกำเริบอีกไหมครับ”
เฉินชางขมวดคิ้ว เรื่องนี้…พูดยากจริงๆ
ถึงอย่างไรสาเหตุที่แท้จริงของโรคพาร์กินสันก็ยังไม่ชัดเจน
วิธีการรักษาก็น้อย
เฉินชางเองก็ยังไม่มั่นใจว่าการผ่าตัดของตนจะได้ผลในระยะยาวหรือไม่!
ความจริง…ยืนหยัดได้สักเจ็ดแปดปีก็พอแล้ว
หลังจากนั้นค่อยว่ากัน
เพราะถึงตอนนั้นอายุก็มากแล้ว ผ่าตัดไม่ไหวแล้ว
เฉินชางยิ้มพูด “ก็อยู่ที่ดวงของคุณแล้วละครับ!”
โจวหงกวงอึ้ง “ดวงเหรอครับ ดวงของผมเป็นอย่างไร”
ตอนนี้เองหูฉวนปังอดพูดไม่ได้ “ผู้ชายที่ชอบร้องไห้ ดวงมักไม่แย่หรอกครับ!”
ประโยคนี้ทำให้ทุกคนเงียบไปทันที!
ทุกคนเคลื่อนสายตาไปมองหูฉวนปัง
ตอนนี้หูฉวนปังตื่นเต้นมาก ศาสตราจารย์เฉินก็คือศาสตราจารย์!
หูฉวนปังเห็นทุกคนจ้องตนอยู่ก็อดถามไม่ได้ “ผมพูดอะไรผิดเหรอครับ”
พยาบาลยิ้มพูด “ผู้หญิงที่ยิ้มเก่งดวงจะดีไม่ใช่เหรอคะ”
หูฉวนปังโบกมือ “นั่นมันแคบไป! คุณลองคิดดู เล่าปี่ชอบ
