ำหรับเจาะสมองใช้เวลาฟื้นตัวไม่นาน
อีกไม่นานก็จะถึงวันคัดเลือกสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ครั้งสุดท้ายแล้ว
โจวหงกวงถูกส่งตัวไปสังเกตอาการที่ห้องผู้ป่วย
ตอนนี้ทุกคนในห้องผ่าตัดต่างตื่นเต้นมาก!
ใช่แล้ว!
แค่คำว่าตื่นเต้นไม่เพียงพอที่จะอธิบายความรู้สึกในใจพวกเขาแล้ว
การผ่าตัดแบบนี้สำเร็จไม่ใช่เรื่องธรรมดา
อู๋ถงฝู่เดินเข้ามาอย่างตื่นเต้น เขามองเฉินชางอยากพูดอะไรซึ้งๆ สักหน่อย!
แต่…เห็นเฉินชางยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ อู๋ถงฝู่กลับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เจ้าหมอนี่ คุณเป็นตุ๊กตายางหรือ
ยิ้มไม่เป็นหรือ
นี่มันการผ่าตัดโรคพาร์กินสันเชียวนะ!
การผ่าตัดนี้ถึงขั้นเรียกได้ว่าเป็นเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์การวิจัยโรคพาร์กินสันเชียวนะ
คุณ…คุณนิ่งขนาดนี้ได้อย่างไร
“ศาสตราจารย์เฉิน คุณไม่ดีใจเหรอ” อู๋ถงฝู่อดถามไม่ได้จริงๆ ยืนอยู่เฉยๆ แล้วรู้สึกอึดอัด
เฉินชางได้ยินแล้วอึ้งไปทันที พลันหันมองอู๋ถงฝู่ คิดอยู่นานมากก็ไม่รู้ว่าควรพูดว่าอะไร…
จู่ๆ เขาก็นึกถึงประโยคหนึ่ง “ดีใจครับ ดีใจมากที่ได้เจอคุณ สวัสดีครับผู้อำนวยการอู๋!”
คำพูดนี้ทำให้อู๋ถงฝู่เงียบไป!
ดีใจมากที่ได้เจอผม!
ผมถามคุณว่าการผ่าตัดประสบความสำเร็จขนาดนี้คุณไม่ดีใจ
