หรือ
อู๋ถงฝู่โกรธจนมุมปากกระตุก!
แต่พอนึกถึงอาชีพของเฉินชางก็หยุดกระตุกมุมปาก ไม่อย่างนั้น…เดี๋ยวเจ้าหมอนี่จะหาว่าตนเป็นโรคใบหน้ากระตุกครึ่งซีก
อู๋ถงฝู่ส่ายหน้า จากนั้นถอนหายใจ “นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นการผ่าตัดรักษาโรคพาร์กินสัน และ…ผลลัพธ์ยังชัดเจนขนาดนี้!”
เฉินชางถอดถุงมือ ถอดชุดผ่าตัด ฟังคำพูดเยินยอของอู๋ถงฝู่ สัมผัสลมจากเครื่องปรับอากาศ จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่าทุกอย่างเป็นที่พอใจมาก!
อู๋ถงฝู่ยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น “ศาสตราจารย์เฉิน คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังจะพัฒนาการผ่าตัดโรคพาร์กินสันออกมาแล้วจริงๆ คุณอาจจะ…”
“ผมรู้ครับ” เฉินชางตอบอย่างสบายๆ ทำให้อู๋ถงฝู่ไม่รู้จะพูดอะไรอีกครั้ง
อู๋ถงฝู่สุดจะทนกับการยั่วโมโหของเจ้าหมอนี่แล้ว!
ผ่านไปหลายวินาทีอู๋ถงฝู่ถึงสงบสติอารมณ์ได้
แต่ก็ไม่ได้อยากเยินยออะไรแล้ว
เจ้าหมอนี่…วอนหาเรื่อง!
รอผมจับจุดอ่อนของคุณได้ก่อน ดูสิว่าคุณยังจะอวดดีขนาดนี้ไหม!
อู๋ถงฝู่พูดได้เพียงว่า “อืม ไม่เลว ถ้าต้องการอะไรก็บอกได้เลยนะครับ ทางโรงพยาบาลจะสนับสนุนอย่างเต็มที่! สู้ๆ!”
ตอนนี้เองเฉินชางจึงยิ้มพูด “ขอบคุณผู้อำนวยการอู๋ครับ! ถ้ามีความต้องการอะไร ผมจะรายงานตามความจริงครับ!”
เฉินชางอดดีใจไม่ได
