ยังไม่แน่ชัด จะพูดถึงอัตราความสำเร็จตอนนี้ได้อย่างไร
ถ้าการผ่าตัดกำหนดตำแหน่งง่ายขนาดนี้ก็ดีสิ!
ทว่า…หูฉวนปังอดพูดไม่ได้ “ผู้อำนวยการอู๋ นี่คือ…การผ่าตัดโรคพาร์กินสัน!”
จ้าวฝูรุ่นพยักหน้า “ใช่ครับ ถ้าเมื่อไรที่การผ่าตัดโรคพาร์กินสันมีโอกาสสำเร็จห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ไม่แน่ว่าเฉินชางจะมีโอกาสได้รับรางวัลโนเบล!”
โรคพาร์กินสันเป็นปัญหาด้านระบบประสาทมานานเท่าไรแล้ว
ทุกคนต่างถูกกั้นไว้ให้ไม่สามารถเดินหน้าต่อไปได้
ทุกอย่างไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ
อู๋ถงฝู่อึ้ง เพิ่งจะตอบสนอง! รีบพูดเรียบๆ ว่า “ล้มเหลวก็ไม่ต้องกังวล สู้ๆ ครับ!”
หลังจากหัวหน้าแผนกรังสีวิทยาถ่ายภาพรังสีเสร็จไม่นานผลก็ออกมา รวดเร็วและแม่นยำมาก!
“ฟิล์มออกมาแล้วครับศาสตราจารย์เฉิน!”
เฉินชางตาเป็นประกายทันที “ครับ!”
เฉินชางมองพวกอู๋ถงฝู่แวบหนึ่งพร้อมพูดว่า “ผมไปผ่าตัดก่อนนะครับ!”
พูดจบก็รีบเดินออกไป
อู๋ฮุยตามไปติดๆ
ส่วนอู๋ถงฝู่มองแผ่นหลังของเฉินชาง จู่ๆ ก็เงียบไป
“เฉินชาง…เจ้าเด็กคนนี้เหนื่อยเกินไปแล้ว!”
นี่เป็นครั้งแรกที่อู๋ถงฝู่เรียกเฉินชางว่าเด็ก
จากตอนที่เจ้าหมอนี่มาหาตนที่นี่ ก็ผ่านมาหนึ่งปีแล้ว
ตอนนั้นกับตอนนี้ การเปลี่ยนแปลงใหญ่หลวงเกินไปแล้ว!
“นั่นสิ
