ู๋ฮุยก็เคาะประตู “ศาสตราจารย์เฉิน!”
เฉินชางพยักหน้า “เข้ามาครับ!”
หลังจากอู๋ฮุยเปิดประตูเข้ามาก็ปิดประตู “ศาสตราจารย์เฉินมีธุระกับผมเหรอครับ”
เฉินชางพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “นั่งก่อน งานยุ่งไหมครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”
อู๋ฮุยยิ้ม “ไม่ยุ่งครับ ช่วงนี้ทุกคนตั้งใจทำงานกันมาก งานฝั่งผมก็ไม่ได้เยอะมากแล้ว”
เฉินชางพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ครับ ต้องเรียนรู้ที่จะกระจายงานบ้าง ไม่อย่างนั้นต่อไปจะช่วยผมบริหารจัดการทีมอย่างไร”
อู๋ฮุยยิ้ม จู่ๆ ก็เผยสีหน้าจริงจัง เขาเบิกตาโพลงมองเฉินชาง ใคร่ครวญคำพูดเมื่อครู่นี้อย่างละเอียด
ตอบสนองไม่ทัน…
ช่วยผมบริหารจัดการทีม…
นี่…คือคำมั่นสัญญาหรือ…
หรือว่า…
อู๋ฮุยยิ่งคิดยิ่งตื่นเต้น “ศาสตราจารย์เฉิน…ผม…ผมจะตั้งใจทำให้ดีครับ!”
เฉินชางยิ้ม “ครับ ที่ผมมาวันนี้เพราะมีเรื่องจะถาม”
อู๋ฮุยรีบยิ้มพูด “ขอเพียงศาสตราจารย์เฉินไม่ไล่ผมไปไหน ก็คุยกันได้ทั้งนั้นครับ”
เฉินชางยิ้มพร้อมโบกมือ “ผมทำใจปล่อยให้คุณไปไหนไม่ได้หรอกนะครับ! ผมจะถามว่า สิ้นปีนี้คุณอยากไปแผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลอันดับสองมณฑลตงหยางกับผมไหมครับ ไปเป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมฉุกเฉิน แน่นอนว่า อาจจะไม่ได้มีหน้ามีตาเหมือนศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวง
