เฉินชางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อยังไม่ถูกตัดสิทธิ์ แล้วทำไมพวกเราต้องยอมแพ้ล่ะครับ”
“เรื่องคัดเลือกเป็นหน้าที่ของผู้เชี่ยวชาญ ส่วนพวกเราก็มีหน้าที่ทุ่มเทสุดกำลัง เรื่องนี้…ไม่เกี่ยวข้องกันเลยครับ!”
เหอจื้อเชียนใคร่ครวญอย่างละเอียดครู่หนึ่ง พยักหน้ารับ “นั่นสิ!…ใครก็ไม่รู้ตอนจบนี่นา!”
เฉินชางนำเอกสารที่เพิ่งสั่งพิมพ์มาซ้อนกันเป็นปึก เอ่ยว่า “ถึงยังไงพวกคุณก็ตรวจทานเสร็จแล้ว เดี๋ยวผมจะกลับไปอ่านดู ถ้าโอเคแล้วก็ส่งให้ทางนั้นได้เลยครับ”
เหอจื้อเชียนตอบรับ พยักหน้าให้ “ครั้งนี้ถือว่าผมได้อานิสงส์ซะแล้ว!”
“ถ้าไม่มีศาสตราจารย์เฉินกับผู้อำนวยการโจว ผมจะมีโอกาสแบบนี้ได้ยังไง!”
ในใจเหอจื้อเชียนค่อนข้างรู้สึกผิด!
เพราะสุดท้ายแล้วเรื่องในครั้งนี้ กลับกลายเป็นเขาที่ได้รับชัยชนะสูงสุด!
เฉินชางยิ้มให้ “คนกันเองทั้งนั้น อย่าพูดเรื่องพวกนี้เลยครับ”
“อีกอย่าง ถ้าคุณก็มีโอกาสกลายเป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ขึ้นมาล่ะ แบบนั้นคงจะดีมาก!”
“คุณดูอย่างผู้อำนวยการสวีสิครับ ถูกเสนอชื่อไปแบบงงๆ พรุ่งนี้ก็ต้องเข้าร่วมพิธีประกาศรางวัลแล้ว!”
“ตั้งใจทำเถอะครับ มีโอกาสอยู่นะ!” เฉินชางกล่าว
พอเหอจื้อเชียนได้ฟังก็ยากจะควบคุมความตื่น
