ลื่อนเป็นโรคที่เกี่ยวข้องกับเซมิเซอร์คิวลาร์แคแนล [3] ซึ่งส่วนใหญ่ไม่กระทบต่อการได้ยิน ส่วนการเวียนศีรษะแบบเซนทรัลทั่วไปจะลดทอนความสามารถในการได้ยิน ดังนั้นข้อมูลนี้เป็นเรื่องดีสำหรับเฉินชาง โรคตะกอนหินปูนในหูชั้นในเคลื่อนก็คือโรคเวียนศีรษะขณะเปลี่ยนท่า!
หลังเจ้าหน้าที่คุ้มกันพยุงผู้อาวุโสแล้ว เฉินชางก็พูดกับผู้อาวุโส “ผู้อาวุโส ลืมตาขึ้นให้ผมดูหน่อยว่าคุณเป็นอะไรกันแน่”
“ไม่ไหวๆ! ลืมไม่ขึ้น ลืมตาจะเวียนหัวมาก!”
เวลานี้ผู้อาวุโสหลี่ บุคคลทรงอิทธิพลทั้งในโลกการเมืองและโลกกองทัพหวาดกลัวแล้วจริงๆ! โรคภัยเป็นสิ่งที่ทำให้คนกลัวจริงๆ!
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ปลอบ “ไม่เป็นไร คุณลืมตาผมดูแวบเดียวก็ได้แล้ว ดูแวบเดียวก็ไม่เวียนแล้ว!”
“โกหก… หลายคนก็เคยพูดแบบนี้ ทุกคนก็เคยรักษาแล้ว” ประโยคนี้ของผู้อาวุโสทำให้เฉินชางหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก!
“ผมไม่ใช่คนธรรมดา!” เฉินชางทำได้เพียงไม่เดินตามทางปกติ ตอนแรกผู้อาวุโสฉินที่อยู่ด้านข้างยังกังวลอยู่บ้างแต่ตอนนี้อดหัวเราะไม่ได้
“เหล่าหลี่ นายไหวไหมเนี่ย แค่เปิดตาก็ไม่กล้า!”
“นายอย่ามาอวดดี เรื่องไม่ได้เกิดขึ้นกับนายสักหน่อย ไอ้หยา… เวียนหัวจะตายแล้ว”
เวลานี้เฉินชางส่งสายตาให้เจ้าหน้าที่คุ้มกัน เขาตัดสินใจใช้กำลัง! ถูกต้อง!
หลังเจ้าหน้าที่คุ้มกันเห็นสายตาของเฉินชางก็ใจกระตุก ถ้าตัวเองฟังคำพูดของเฉินชางไม่แน่อาจถูกผู้อาวุโสหลี่ยิงทิ้งก็ได้แต่เขาเห็น
