ผู้อาวุโสหลี่อึ้งตะลึงอยู่กับที่แล้วจริงๆ! ไม่น่าเชื่อว่าตัวเองไม่เวียนหัวแล้ว! เกิดอะไรขึ้นกันแน่ หรือว่าเมื่อครูนี้ศาสตราจารย์เฉินชางเขา…
นึกถึงตรงนี้ผู้อาวุโสหลี่ตะลึงอยู่กับที่แล้วจริงๆ!
“ศาสตราจารย์เฉิน… นี่… เมื่อกี้คุณ?” ผู้อาวุโสหลี่นึกถึงท่าทางที่ศาสตราจารย์เฉินทำเหมือนศีรษะตัวเองเป็นลูกบอลเมื่อกี้ก็พลันรู้ตัวขึ้นมา “คุณรักษาอาการเวียนหัวให้ผมเหรอ”
เฉินชางพยักหน้าเงียบๆ คลี่ยิ้มไม่พูดจา เห็นรอยยิ้มน้อยๆ ของเฉินชาง ชายชราจึงเพิ่งนึกถึงฉากที่ตัวเองเกือบจะทนไม่ไหวเตรียมต่อว่าคนเมื่อครูนี้เขาหน้าแดงขึ้นมาทันที อับอายใจเหลือเกิน!
เพราะรู้สึกว่าตัวเองมีระดับและตำแหน่งด้อยกว่า นี่… ตัวเองถึงกับเทียบคนหนุ่มไม่ได้ด้วยซ้ำ ศาสตราจารย์เฉินเขาหวังดีรักษาให้ตัวเองผลคือ… ตัวเองก็ช่างไม่เข้าใจอะไรสักอย่างกลับต่อว่าคน ทรยศความหวังดีของคนเขาจริงๆ คิดได้ดังนี้!
ผู้อาวุโสหลี่จิตใจปั่นป่วนและซับซ้อนทั้งยังอับอาย
“ศาสตราจารย์เฉิน ขอโทษจริงๆ ครับที่ผมเข้าใจคุณผิด เมื่อกี้… ผม… ขอโทษจริงๆ”
เฉินชางไม่ถือสาอย่างไรเสียเขายังคงค่อนข้างเข้าใจจิตใจของคนไข้ตอนที่คนคนหนึ่งเวียนหัวจะรู้สึกร้อนรนกระสับกระสายอย่างรุนแรงนี่หลีกเลี่ยงไม่ได้ โดยเฉพาะในตอนที่ตัวเองเสียการทรงตัวจะมีความรู้สึกอยากปกป้องตัวเองอย่างแรงกล้าราวกับต้องการฟางช่วยชีวิต
“ไม่เป็นไรครับผู้อาวุโส ตอนนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ”
ผู้อาวุโสหลี่
