ผู้อาวุโสหลี่ได้ยินคำพูดนี้ของเฉินชาง ความรู้สึกแรกคือค่อนข้างเหลือเชื่อ!
ต่อมาก็ตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่ง!
“จริงเหรอ”
เฉินชางยิ้มพลางพยักหน้า “แน่นอนครับ!”
เวลานี้ผู้อาวุโสหลี่ดีใจจนทำตัวไม่ถูกแล้ว ดีใจเหลือเกิน!
“ศาสตราจารย์เฉิน เรื่องนี้… ต้องขอบคุณคุณจริงๆ!”
“จริงๆ เลย เฮ้อ ฉันเวียนหัวแบบนี้มาหลายปี แต่จู่ๆ ก็หายดีงั้นเหรอ”
ผู้เฒ่าฉินอดหัวเราะไม่ได้ “ทำไมนายยังตั้งตัวไม่ค่อยทันละสิ”
“ใช่เลย! เหล่าหลี นายก็เลิกเกรงใจเถอะ ต่อไปนี้มีเรื่องอะไรดีๆ ก็นึกถึงเสี่ยวเฉินของพวกเราบ้าง แบบนี้ก็ดีไม่ใช่เหรอ”
“ใช่! ใช่! ใช่!”
ผู้อาวุโสหลี่พยักหน้าหลายครั้ง “ใช่แล้ว ศาสตราจารย์เฉิน ต่อไปถ้ามีอะไรอยากให้ฉันช่วยก็พูดมาได้เต็มที่เลย!”
ช่วงบ่าย เพื่อแสดงความขอบคุณเฉินชาง ผู้อาวุโสหลี่จึงไปส่งเฉินชางกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลด้วยตัวเอง แน่นอนว่ามีบอดี้การ์ดขับรถให้
ระหว่างนั่งบนรถ เฉินชางและผู้อาวุโสหลี่พูดคุยเฮฮา จู่ๆ ก็รู้สึกว่าผู้อาวุโสเหล่านี้ก็ไม่ได้อยู่ด้วยยากขนาดนั้น
ถ้าหากบอดี้การ์ดรู้ถึงความคิดนี้เข้า ต้องบ่นไปอีกนานแน่
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ผู้อาวุโสหลี่ก็ไม่ได้อยู่ว่างๆ เช่นกัน หลังไปส่งเฉินชางกลับด้วยตัวเอง ก็มองบอดี้การ์ดเล็กน้อย
“ไปแจ้งผู้อำนวยการโรงพยาบาล บอกว่าฉันมาหา”
“อืม… มาวัดความดันแล้วกัน! เป็นคำขอที่สมเหตุสมผล”
ชายชรารู้สึกว่าตนจะต้องออกหน้าให้เฉินชางมากหน่อย ถือโอกาสไปสะกิดเตือนผู้
