อำนวยการโรงพยาบาลไม่ให้พวกเขามารังแกเฉินชางของพวกตน
อู่ถงผู่เห็นชายชรามาหาก็ตะลึงเล็กน้อย แต่ว่าบทสนทนาครั้งนี้ ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกแปลกขึ้นเรื่อยๆ…
นี่มันอะไรกัน เฉินชางแต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอ
ทำไมรู้สึกเหมือนผู้เฒ่าท่านนี้กำลังจะจับคู่ผู้หญิงให้เฉินชางล่ะ
รับรู้ได้ถึงคำขู่จาก ‘เจตนาดี’ ของผู้เฒ่า อู่ถงผู่เอ่ยอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“ท่านครับ เฉินชางนะมาฝึกงานกับทางเราเท่านั้น พวกเราหาทางเลื่อนตำแหน่งให้เป็นรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลไม่ได้จริงๆ ครับ!”
ชายชระชะงักไปเล็กน้อย พลันกลอกตารอบหนึ่ง ความในใจชัดเจนมาก นายก็ไม่บอกแต่แรก ทำให้ฉันเสียเวลานานขนาดนี้
ฝั่งเฉินชางก็ไม่ได้อยู่ว่างเช่นกัน
เพิ่งมาถึงโรงพยาบาล หลังจากเหล่าหมาเห็นเฉินชางมาถึงก็ตาลุกวาว รีบเดินเข้ามาหา
“ชางเออร์ไปไหนมา ทำไมฉันเห็นคนใหญ่คนโตท่านหนึ่งมาส่งนายล่ะ! ทะเบียนรถคันนั้น… ราคาแรงใช้ได้เลย!”
เฉินชางกลอกตาทีหนึ่ง เขาคิดว่าเหล่าหมาน่าจะเกิดปีสุนัขมากกว่าปีม้า ไม่เหมาะกับนิสัยเขาเลย!
ชักจะสอดรู้เกินไปแล้ว
“อือ”
เฉินชางตอบคำหนึ่ง เดินมุ่งหน้าไปที่เคาน์เตอร์พยาบาล เหล่าหมาเห็นท่าทีก็ผงะไปทันที
“อือเหรอ! อือหมายความว่ายังไง”
หยางเจี้ยเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ผู้อำนวยการหมา อือก็คือไม่อยากยุ่งกับคุณไง!”
เหล่าหมาฟังแล้วถอนหายใจอย่างจนปัญญากับหยางเจี้ย เหล่าหมาเถียงไม่ไหว!
เพราะไม่อย่างนั้น อีกฝ่ายจะพูดว่าอกตัญญูลืมบุญคุณที่เลี้ยงดูไ
