ปแล้วสินะ!
เหล่าหมาเป็นคนประเภทที่ชอบยิงมุกตลกถึงขั้นที่… ชอบหยอกคนอื่นเล่น ด้วยอายุสี่สิบกว่าแล้ว แต่จิตใจยังเหมือนยี่สิบกว่า มักจะให้ความรู้สึกเหมือนคุณชายจอมหัวรั้นเสมอ
ระหว่างที่ทางนี้ล้อเล่นกันอยู่ ชายคนหนึ่งอุ้มเด็กคนหนึ่งเดินเข้ามา มีผู้หญิงเดินอยู่ข้างๆ ฝ่ายชายและฝ่ายหญิงอายุยังไม่มาก ประมาณสามสิบต้นๆ
ส่วนเด็กเป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ท่าทางเหมือนอายุแค่สี่ห้าขวบ แต่เด็กชายตัวน้อยไม่ได้ร้องไห้ เพียงน้ำตาไหลเท่านั้น ทว่าผู้หญิงคนนั้นกลับหัวเราะอยู่!
ไม่ผิด!
“หมอคะ ฉัน…” หญิงสาวลูบหน้า ต้องการจะลงทะเบียน แต่จู่ๆ ก็ไม่รู้ว่าเด็กมีอาการอย่างไรบ้าง
ผู้ชายที่อุ้มเด็กน้อยอยู่ก็เอ่ยปลอบเด็กน้อยอยู่ตรงนั้นอย่างกระอักกระอ่วน
“เค้านะ พ่อแค่หลอกลูก ล้อลูกเล่นนะ…”
“ลูกอย่าร้องไปเลยลูกรัก พ่อล้อลูกเล่นจริงๆ!”
ตอนที่ฝ่ายหญิงกำลังลงทะเบียนอยู่ เฉินชางอดถามไม่ได้ “สวัสดีครับ มีอะไรหรือเปล่า เด็กไม่สบายเหรอครับ”
ตอนนี้เองเด็กน้อยรีบดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนของฝ่ายชาย วิ่งเข้ามาหาเฉินชาง
“อาหมอครับ ช่วยผมด้วย ผมไม่อยากตาย ผมอยากตรวจ…”
เวลานี้เฉินชางได้เห็นหน้าของเด็กชายแล้ว เขาผงะไปทันที เหล่าหมาก็อ้าปากค้างเช่นกัน หยางเจี้ยเผลอหลุดขำคิกๆ ขึ้นมา เนื่องจากใบหน้าเด็กน้อยละเลงเครื่องสำอางเลอะเทอะ ลิปสติกเอย อายแชโดว์เอย มีหลายสิ่งหลายอย่างทำให้ดูเหมือนสัตว์ประหลาดน้อยไม่มีผิด!
ที่สำคัญคือ…
เด็ก
