เด็กชายกอดสารกลูโคสไว้ในอ้อมแขน เสมือนได้รับสมบัติล้ำค่า ระมัดระวังมาก!
กลัวจะทำหล่นหายราวกับนี่คือชีวิตเดียวของตน
“อาหมอครับ ผมดื่มตอนนี้เลยได้ไหม ผมกลัวแม่ผมจะสะเพร่าแล้วทำหาย…”
ประโยคนี้ทำเฉินชางเกือบหลุดขำแล้ว แม่เขาที่อยู่ด้านหลังไม่ถือสาที่ลูกชายกล่าวหาตนเลย กลับยิ้มจนปวดแก้มไปหมด เฉินชางให้หยางเจี้ยเปิดกลูโคสปริมาณไม่มาก แค่ขวดเล็กขนาด 100 ml
เด็กชายยกขึ้นมาดื่มอึกๆ จนหมดเกลี้ยง เมื่อชีวิตอยู่ตรงหน้าเด็กน้อยจึงเลือก ‘น้ำวิเศษ’ หลอดนี้
หลังดื่มหมดเขาตบหน้าท้องเอ่ยอย่างตื่นเต้น
“อาหมอครับ ผมดีขึ้นแล้วจริงๆ! ขอบคุณสำหรับพระคุณช่วยชีวิตครับ”
เหล่าหมาที่อยู่ข้างๆ กลั้นขำจนหน้าม่วงแล้ว เฉินชางพยักหน้า
“กลับไปก็อย่าลืมที่สอนล่ะ ห้ามกินอะไรมั่วซั่ว ของแบบนี้มีอยู่แค่หลอดเดียวนะ”
เด็กชายพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน ราวกับได้รับภารกิจที่สำคัญอย่างยิ่ง!
จากนั้นเขามองไปที่ผู้เป็นแม่ ถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปหา จากนั้นก็เป็นฝ่ายยื่นมือออกไปหา
“จูงผมสิครับ ระวังด้วยล่ะ อย่าทำผมหาย…”
ผู้เป็นแม่พยักหน้ารับ “ได้จ้ะหนุ่มน้อยของแม่ แม่ผิดไปแล้ว!”
เด็กชายถอนหายใจ “เฮ้อ…”
ถึงขั้นที่หลังถอนหายใจเขายกมือตบหน้าผากตัวเอง ไม่รู้เหมือนกันว่าไปเลียนแบบใครมา แต่น่าสนใจมาก
ราวกับการมีพ่อแม่แบบนี้ค่อนข้างเหนื่อยใจทีเดียว!
คนเป็นพ่อได้ยินเสียงถอนหายใจก็อดหัวเราะไม่ได้ เด็กชายหันไปหา
“พ่อไม่ต้องขำเลย รีบไปขับรถมาสิ
