ครับ”
คนเป็นพ่อพยักหน้าเดินออกไป เด็กน้อยมองพ่อแม่ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจที่ฝนทั้งเป็นเข็มไม่ได้ พ่อแม่คู่นี้น่าเหนื่อยใจจริงๆ!
ผู้เป็นแม่จูงเด็กชายเดินออกไปด้านนอก ปากน้อยๆ ของเด็กชายขยับพูดเจื้อยแจ้ว
“แม่ครับ แม่อย่าสะเพร่าเชียวนะ แม่ต้องใส่ใจผมนะ!”
“ถ้าผมตายไป ใครจะอยู่เป็นเพื่อนแม่ล่ะ…”
“แม่ครับ ไอหยา แม่กำลังเดินอย่าเล่นมือถือสิ ดูทางด้วย… เฮ้อ!”
เสียงเบาลงเรื่อยๆ หลังพ้นประตูโรงพยาบาลไปแล้ว เฉินชางกับเหล่าหมาสบตากัน หัวเราะดังลั่นขึ้นมาทันที เด็กคนนี้น่า… น่าสนใจเกินไปแล้วจริงๆ
ควรจะพูดว่าครอบครัวนี้น่าสนใจกันหมดต่างหาก หยางเจี้ยพูดอย่างยิ้มไม่ได้ร้องไหไม่ออก
“หนุ่มน้อยคนนี้ทำฉันหัวเราะจนน้ำตาไหลเลยจริงๆ”
“คาดว่านี่คงเป็นพ่อแม่ที่เลี้ยงยากที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอแล้ว!”
“ฮ่าๆ…”
เหล่าหมาที่อยู่ข้างๆ ก็ลูบหน้าเอ่ยว่า
“เด็กคนนี้ตลกมาก เดี๋ยววันสองวันนี้ฉันจะกลับไปตั้งใจพยายามอย่างเต็มที่!”
“ให้ตายเถอะ ตาเฒ่านี้ฮึกเหิมขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ฉันจะต้องพยายามฝึกฝนให้หนักขึ้น เจ้าหนูคนนี้ไม่เลวเลย!”
ก็จริงทุกคนล้วนอารมณ์ดีเพราะเด็กคนนี้ทำให้คนอดขบขันไม่ได้ มองเด็กคนนี้แล้วก็รู้สึกว่าตลกมาก ครอบครัวแบบนี้เดินด้วยกันแล้วชวนให้รู้สึกว่าน่าสนใจมาก
โรงพยาบาลมักจะมีเรื่องราวหลากหลายประเภทที่น่าสนใจและชวนให้จนปัญญาเสมอ ทำงานในสภาพแวดล้อมแบบนี้จำเป็นต้องปรับคุณภาพจิตใจให้มั่นคงจริงๆ
กองบริหารทรัพยากรบ
