ุคคลประจำมณฑลตงหยางประกาศข่าวอย่างแน่ชัดแล้ว ช่วงนี้แจ้งรับสมัครบุคลากรไปยังเบื้องบนได้แล้ว หลังจากข่าวนี้ถูกประกาศ เฉินชางให้ความสนใจมาก
บุคลากรกลุ่มนี้ที่จะรับสมัครเข้ามาในภายหน้า จะกลายเป็นทีมของเฉินชาง สำหรับเฉินชางแล้วแน่นอนว่าตอนนี้เขาใส่ใจตึกฉุกเฉินอันดับสองของมณฑลตงหยางที่สุด ถือเป็นเรื่องหนึ่งที่จริงจังอย่างที่สุดด้วย
วันรุ่งขึ้นเป็นวันเสาร์พอดี เฉินชางพาฉินเยว่กลับมาที่เมืองอันหยาง ถึงแม้จะเป็นแบบนี้ กว่าจะมาถึงโรงพยาบาลก็ประมาณสิบเอ็ดโมงแล้ว ฉางลี่น่ากำลังเข้าเวรอยู่ พอเห็นเฉินชางกับฉินเยว่มา ดวงตาย่อมเป็นประกาย
“ไอหยา เจ้าตัวแสบ รู้จักกลับมาด้วยเหรอ!”
ฉางลี่นายังคงเจ้าอารมณ์เหมือนเดิม ไม่นานนักหวังหย่งได้ข่าวก็รีบออกมาจากห้องทำงาน หลังจากเห็นเฉินชางก็ตาเป็นประกาย
“กลับมาแล้วเหรอ ผู้อำนวยการเฉิน!”
เฉินชางยิ้มให้ ไม่ได้เจอหน้าหวังหย่งมาระยะหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก
ด้านหลังเขามีนักศึกษาปริญญาโทตามมาสองคน ทุกคนก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น จำเป็นต้องฝึกฝนประสบการณ์ จากปีที่แล้วมาถึงปีนี้ หวังหย่งก้าวหน้าขึ้นมาก ซึ่งแน่นอนว่าไม่พ้นไปจากการอบรมและยอมวางมือของหลี่เป่าซาน
วันนี้เป็นวันเสาร์ แต่ตอนนี้ในห้องฉุกเฉินยังคงมีคนไม่น้อยเลย ช่วงเที่ยงฉินเยว่กลับบ้านไป แต่เฉินชางไม่ได้กลับไปด้วย แต่ไปยังร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่งที่คุ้นเคยดี พร้อมกับหวังหย่ง พอเข้าไปในร้าน เถ้าแก่ก็จำพวกเ
