ขาสองคนได้ ทีนี่ยังอยู่ที่เดิม
ในอดีตทุกๆ วันหลังจากเฉินชางผ่าตัดล่วงเวลาเพื่อช่วยหวังหย่งสอบประเมินให้ผ่าน ก็จะมาที่ร้านนี้ สั่งกับข้าวสองอย่างกับเบียร์เย็นๆ สองขวด ตอนนี้เพียงพริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว
“ตอนนี้มีคนไข้เยอะไหม ต้องดูแลกี่เตียง”
“ยี่สิบห้าเตียง”
เฉินชางตกใจเล็กน้อย “เยอะขนาดนี้เชียวเหรอ”
ห้องฉุกเฉินที่นี่เทียบศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวงไม่ติดเลย มีทั้งหมดเจ็ดสิบเตียงเท่านั้น นี่คือหลังจากขยายเพิ่มแล้ว หวังหย่งดูแลคนเดียว ยี่สิบห้าเตียงแบบนี้มีแรงกดดันสูงมาก จู่ๆ เฉินชางก็สงสัยขึ้นมา “อาจารย์สือล่ะ”
หวังหย่งยิ้ม “อาจารย์สือในปัจจุบันนี้ ต้องทำให้นายตกใจมากแน่นอน!”
ช่วงที่เขาแต่งงาน สือหน่าเข้าเวรไม่ได้ไปร่วมงาน ดังนั้นเฉินชางจึงไม่ได้พบในตอนนั้น
เมื่อก่อนสือหน่าเป็นกำลังหลักในการดูแลผู้ป่วย ถึงยังไงตอนนั้นก็ต้องเลี้ยงดูสามีไร้ความรับผิดชอบ แถมยังต้องเลี้ยงลูกด้วย ตอนนี้พาพ่อแม่มาช่วยเลี้ยงลูกแล้ว มีบ้านแล้ว แรงกดดันลดลงไปมาก
หวังหย่งยิ้มร่าเอ่ยไปว่า “ตอนนี้อาจารย์สือมีคนรักแล้ว ทั้งสองคนใกล้จะแต่งงานกันแล้วด้วย!”
เฉินชางตะลึงเล็กน้อย “ใครกัน”
หวังหย่งเอ่ยอย่างสะท้อนใจ
“อาจารย์ที่มหาวิทยาลัยการแพทย์นะ เมื่อก่อนเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับอาจารย์สือ ตอนนั้นหลังจากรู้เรื่องอาจารย์สือ ก็มาดูแลเอาใจใส่ทุกวัน ตอนนี้ทั้งสองคนรักกันมาก”
“อีกอย่างอาจารย์หยางก็เป็นผู้ชายที่ดี เอาการเอาง
