น้อยร้องไห้จนเครื่องสำอางเปรอะ ยิ่งดูน่าตลกเข้าไปใหญ่
เฉินชางก็งงกับคำพูดของเด็กน้อยแล้ว
อะไรนะ… ไม่อยากตายงั้นเหรอ
“เกิดอะไรขึ้น เจ้าเด็กไม่สบายตรงไหนเหรอ”
“แม่บอกว่าผมกำลังจะตาย… อาหมอครับช่วยผมด้วย”
เด็กน้อยร้องไห้งอแงดูกลัวมาก ฝ่ายหญิงกลั้นไม่อยู่หัวเราะออกมาทันที พอเด็กชายเห็นก็ร้อนใจแล้ว!
เขาจ้องมองผู้หญิงคนนั้น ทำท่าทางคับแค้นใจที่เปลี่ยนเหล็กให้เป็นเหล็กกล้าไม่ได้ เอ่ยเสียงโมโหฟึดฟัด
“แม่ครับ ผมเป็นลูกชายคนเดียวของแม่นะ แม่ยังหัวเราะได้อีกเหรอ!”
“ถ้าผมตายไป ใครจะทำให้แม่ดีใจ ใครจะกินข้าวเป็นเพื่อนแม่ ใครจะซักถุงเท้าให้แม่ล่ะ!”
โอเค เดิมทีเฉินชางกับเหล่าหมาไม่คิดจะขำเลย แต่ตอนที่เด็กน้อยคนนี้น้ำตาไหลพราก ร้องไห้พร้อมเอ่ยประโยคนี้ออกมาอย่างเสียอกเสียใจมาก พวกเขาก็อดไม่อยู่แล้ว!
สถานการณ์ในตอนนี้ค่อนข้างน่าขบขันจริงๆ เด็กชายเช็ดน้ำตา เครื่องสำอางก็ยิ่งเละเทะ!
ฝ่ายหญิงอดขำไม่ได้ “ไม่เป็นอะไรหรอกจ้ะลูกรัก ไม่เป็นอะไรจริงๆ”
“ถึงเลียลิปสติกก็ไม่เป็นไรหรอก!”
เด็กน้อยถามอย่างโศกเศร้า “จะไม่เป็นไรได้ยังไง เกิดเรื่องขึ้นแล้วนะ!”
“ผมกำลังจะตาย จะไม่เป็นไรได้ยังไง!”
“แม่ครับ ผมหลอกพวกแม่ ผมกินลิปสติกของแม่เข้าไป ผมกินเข้าไปเยอะขนาดนี้เลยนะ แถมผมยังเลียน้ำหอมอีก”
“หมอครับ ช่วยผมทีได้ไหม ต่อไปผมไม่กล้าทำแล้ว”
พูดมาถึงตรงนี้ เด็กชายก็วิ่งเข้ามากอดขาเฉินชาง ดวงตากลมโตคลอน้ำ
“อาหมอครับ ขอร้อ
