“ศาสตราจารย์เฉิน ช่วยดูทีว่าผมมีคุณสมบัติไหม”
สวีจื่อหมิงยิ้มส่งเอกสารให้เฉินชาง เฉินชางมองตารางสรุปหนึ่งรอบ ประธานสารพัดสมาคมของพวกนี้ มีไว้แค่ขู่คนเท่านั้น ไม่มีประโยชน์ในทางวิชาการ
แต่บทความวิจัยที่มีปัจจัยผลกระทบหนึ่งร้อยคะแนนนี้ยังไม่เลว ยังได้รางวัลเล็กๆ ในการผ่าตัดรักษาของปีนี้ ก็นับว่ามีดีกว่าไม่มี สมาชิกของสมาคม AATS แล้วก็รางวัลที่ได้จากงานประชุมประจำปีของ AATS ความจริงก็มีคุณค่าประมาณหนึ่ง ของพวกนี้ไม่เลวทีเดียว เฉินชางก็ไม่ได้ดูจริงจัง หลังดูผ่านๆ เขาก็วางลงทันที
“ได้แล้ว กลับไปเตรียมเป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์เถอะ!”
“หมั่นหาเส้นสาย คุณก็อย่าเอาแต่ว่างทั้งวัน ถึงตอนนั้น ทีมประเมินก็จะให้คะแนนด้วย!”
“โจวหงกวงเขามาหาผมหลายครั้งแล้ว คุณช่วยกระตือรือร้นสักนิดไม่ได้เหรอ นี่คือการคัดเลือกสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์นะ!”
เฉินชางพูดออดๆ อยู่ครึ่งค่อนวัน ตัวเองก็หงุดหงิดบ้างแล้ว สวีจื่อหมิงได้แต่ส่งรอยยิ้มกระดาก แต่ก็ไม่เสียมารยาทให้เฉินชาง
“ศาสตราจารย์เฉิน… ผม… ความจริงผมยังขาดอีกเยอะนะ ไม่มีรางวัลสำคัญ แล้วก็ไม่มีแผนการพิเศษ แล้วก็ไม่ใช่คนมีความสามารถพิเศษ อะ ไม่”
เฉินชางยิ้มหยัน “คุณก็รู้เหรอ”
“รู้ว่าตัวเองยังขาดอีกเยอะ ยังไม่มาหาผมให้ช่วยคิดวิธี”
สวีจื่อหมิงยิ้มเก้อเขิน “ก็ผมกลัวรบกวนคุณนี่!”
เฉินชางอดส่ายหน้าไม่ได้ เจอหัวหน้าแบบนี้น่ากลัวจริงๆ!
ระหว่างที่พูด เขาก็ดึงลิ้นชักออกมา หยิบจ
