ใครไม่อยากเป็นปลาเค็มบ้าง โดยเฉพาะปลาเค็มที่ไม่เค็มเกินไป!
ตั้งแต่ที่สวีจื่อหมิงเกิดมา ชีวิตของเขาก็ไม่เป็นตัวของตัวเอง
คำพูดนี้ของศาสตราจารย์เฉินชาง เอาชีวิตเฒ่าๆ ของเขาไป!
ตัวเองแย่งชิงตำแหน่งสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์เนี่ยนะ ฉันจะกล้าขนาดนั้นได้ยังไง
คิดไปคิดมา สวีจื่อหมิงก็หาความเป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ในตัวเองไม่เจอแม้แต่น้อย!
หลังส่งเวรแล้ว สวีจื่อหมิงก็ขังตัวเองในห้องทำงาน คิดอยู่นานมาก ยังคงไม่เจอส่วนไหนของตัวเองที่พอจะทะลวงได้!
เขาเขียนทักษะของตัวเองทั้งหมด รวมไปถึงทักษะฉี่เล็งไกลที่ตัวเองเชี่ยวชาญในวัยเด็ก ลงไปบนกระดาษ แต่!
จุดเด่นเดียวที่ตัวเองมี ได้หายไปตามกาลเวลา พร้อมกับภาวะต่อมลูกหมากเจริญผิดปกติ แล้วตอนนี้ก็มีแค่โรคหมอนรองกระดูกสันหลังเคลื่อนแล้ว!
ควรทำอย่างไรดี คิดไปคิดมา สวีจื่อหมิงก็โทรหาหลิวฉวน
“เสี่ยวหลิว มานี่หน่อย ผมมีเรื่องอยากปรึกษาคุณ!”
หลังหลิวฉวนรับสายก็เงียบอยู่นาน ก่อนพูดอย่างน้อยใจ
“หัวหน้า คุณให้ผมมาตรวจสอบประวัติคนไข้…”
บอกตามตรง เขาไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองควรมาไหม มาแล้วควรพูดหรือเปล่า ถ้าควรพูด… ควรจะพูดอะไร!
สวีจื่อหมิงพูดทันที “คุณรีบมา!”
หลังผ่านไปสามนาที หลิวฉวนก็เดินเข้ามาในห้องอย่างสั่นกลัว
“หัวหน้า ว่ามาเลยครับ!”
สวีจื่อหมิงถอนหายใจ “นี่ สมาชิกสภาวิทยาศาสตร์รอบนี้ คุณว่าผมมีความหวังมากไหม”
หลิวฉวนตกตะลึงในทันที!
นึกถึงสภาพของหัวหน้าสวีเมื่อครู่ คำถา
