บทที่ 655 คำอธิษฐานของเย่อวี๋หราน
จูชีกล่าวอย่างสัตย์ซื่อว่า “ท่านพ่อ ข้าไม่ได้สอบเป็นซิ่วไฉได้ขอรับ แต่เพราะสอบได้ที่หนึ่งของเสี้ยนซื่อ จึงได้ตำแหน่งซิ่วไฉมาโดยปริยาย”
เขาอยากอธิบายว่าเขาไม่ได้สอบเป็นซิ่วไฉได้ แต่เพราะสอบได้ที่หนึ่งในการสอบเสี้ยนซื่อ ผู้อื่นจึงยกตำแหน่งซิ่วไฉให้เขา
จูเหล่าโถวไม่สนใจรายละเอียดพวกนี้ เขาถามว่า “ตอนนี้เจ้าเป็นซิ่วไฉแล้วใช่ไหม?”
“ขอรับ!”
“นั่นปะไร ขอแค่เจ้าเป็นซิ่วไฉก็พอ…” เขายิ้มกว้างอย่างมีความสุข
จูเหล่าโถวจูงมือจูชี แนะนำต่อคนในหมู่บ้านอย่างกระตือรือร้นว่า “นี่คือลูกชายข้า เขาเป็นซิ่วไฉ!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า…ข้าได้เป็นพ่อของซิ่วไฉแล้ว!”
……
ส่วนจูซานที่กลับมาด้วยกันถูกเขามองข้ามไปเสียอย่างนั้น
จูเหล่าโถวจูงมือจูชีเดินนำไปข้างหน้า ฝูงชนแห่ตามไป จูซานจึงรั้งท้ายอยู่ข้างหลัง
จูซาน “…”
ท่านพ่อ ข้ายืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน ท่านไม่เห็นเลยหรือ?
บิดาของเขาคนนี้ เขาก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรแล้ว
ถ้าจะบอกว่าเศร้าใจก็คงไม่ถึงขั้นนั้น เขารู้มานานแล้วว่าบิดาของตนเป็นคนอย่างไร
เขาเดินตามไปข้างหลังอย่างเงียบ ๆ
จูปาเม่ยเป็นเด็กสาวคนหนึ่ง ทั้งยังพาหลานชายมาด้วยสี่คน ย่อมไม่สะดวกจะเบียดเข้าไปในฝูงชน พอเห็นว่าจูซานรั้งท้ายขบวนอยู่ก็รีบพาหลานชายเดินเข้าไปหา
“พี่สาม ท่านกลับมาแล้ว!”
ใบหน้าของนางประดับไว้ด้วยรอยยิ้มสดใสที่จู่โจมหัวใจของจูซานได้ในทันใด ประหนึ่งมีน้ำพุร้อนสายหนึ่งไหลผ่าน
ทั้ง
