ห้องพวกคุณโจวหงกวงมั่นใจมากจริงๆ
เขารู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้ของตัวเองแปลกใหม่และมีระดับในวงการปลูกถ่ายตับภายในประเทศรวมถึงในเอเชีย!
แต่ว่า…
ถ้าเขาได้ตีพิมพ์ระดับสากลจริงๆ เหล่าโจวก็หวั่นใจอยู่นิดหน่อยจริงๆ
ไม่ใช่เพราะไม่มั่นใจในเนื้อหา แต่…
หลายปีมานี้เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องแบบนี้มาก่อนจริงๆ
เฉินชางเห็นดังนั้นก็อดยิ้มถามไม่ได้
“ทําไมกลัวแล้วเหรอครับ”
โจวหงกวงไม่ได้ปฏิเสธ
เขาถูมืออย่างเขินอายและทำอะไรไม่ถูก
หัวเราะแหะๆ หน้าแดงอยู่บ้าง
ผ่านไปสักพักจึงค่อยพูดอย่างกระดากอายเล็กน้อย
“ไม่ได้กลัว แค่…ตื่นเต้นเกินไป! ไม่กล้าเชื่อว่านี่เป็นความจริงนะ!”
ใช่!
ฉากสวยงามเกินไปจนไม่กล้าจินตนาการ
ถ้าหนังสือเล่มนี้ของตัวเองตีพิมพ์ในวารสารภายในของสมาคมทางเดินอาหารระดับโลกได้จริงๆ ละก็
สิ่งที่เพิ่มขึ้น…จะไม่ใช่แค่แรงกระเพื่อมแล้วธรรมดาแล้วนี่จะเป็นแรงกระเพื่อมระดับนานาชาติ!
นี่อยู่ในขอบเขตระดับนานาชาติแล้วนะ
ฉันโจวหงกวงก็ไปสู่ระดับนานาชาติได้แล้ว!
ดังนั้นก็โทษที่โจวหงกวงไม่ตื่นเต้นไม่ได้
ความจริงเขาก็ควบคุมตัวเองในใจแล้ว
อย่างไรเสีย…เรื่องแบบนี้มีใครไม่ตื่นเต้นบ้าง!
“ศาสตราจารย์เฉินคุณพูดมาเลย! ผมควรทํายังไงดีครับ”
“ไม่งั้น…คุณเป็นหัวหน้าบรรณาธิการเป็นไง”
เฉินชางมองสีหน้าท่าทางของโจวหงกวงก็อดยิ้มไม่ได้
“ไม่ต้องครับเป็นหัวหน้าบรรณาธิการไหมไม่สำคัญ
ผมไม่ต้องการคุณมาทำนี่แหละ”
โจวหงกวงพยักหน้า!
“ได้ครับ!
