ว เฉินชางนึกถึงความเป็นไปได้อื่นไม่ออกเลย ตอนที่เฉินชางได้ยินสถานการณ์ของคนไข้คนนี้ในห้องผ่าตัด เฉินชางเองก็มึนงงเหมือนคนส่วนใหญ่ ถึงอย่างไรอาการมากมายขนาดนั้นก็ต้องมีสาเหตุสิ หรือต้องมีอาการหลักสักอย่างสิ ความจริงอาการหลักดูเหมือนจะธรรมดา อย่างคนไข้เมื่อครูนี้คุณคิดว่าอะไรคืออาการหลัก? เจ็บไปทั้งตัว? โรคลมชัก? หรือว่าอย่างอื่น? ล้วนเอามาเป็นเบาะแสหลักไม่ได้ และเฉินชางก็จับจุดเชื่อมต่อที่สำคัญได้ นั่นคือต่อมน้ำเหลืองที่บวมทั่วร่างกาย เฉินชางรู้สึกว่านี่คือเบาะแสหนึ่ง
หลังจากคนไข้ถูกเจาะเลือดก็ถูกส่งตัวไปที่ห้องผู้ป่วยชั่วคราว เพราะต้องดำเนินการตรวจในขั้นต่อไป สำหรับโรครักษายากแบบนี้ บางทีจะต้องมีแนวคิดที่ชัดเจนและรู้ว่าควรจัดการอย่างไร ต้องรอผลตรวจอีกสักครู่ ตอนนี้เองคนไข้เพิ่งมาถึงแผนกรังสีวิทยา เขานอนลงบนเตียงได้ไม่นาน จู่ๆ โรคลมชักก็กำเริบขึ้นอีกครั้ง เตียงยังไม่ถูกส่งเข้าเครื่องตรวจ คนไข้ก็ชักจนกลิ้งลงพื้นไปแล้ว!
หวงปินไหสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ไม่มีกะจิตกะใจจะตรวจต่อ ส่งตัวคนไข้ไปที่ห้องฉุกเฉินเพื่อรับการรักษาด้วยยาระงับประสาทเพื่อต้านโรคลมชัก ตอนที่เฉินชางมาถึงคนไข้หลับไปแล้ว แต่มุมปากยังคงมีคราบเลือด ตอนที่หวงปินไหจะอ้าปากเขาออกดูสถานการณ์ เฉินชางใส่ถุงมือพร้อมพูดกับหวงปินไหว่า
“ผมเอง!”
พูดจบเฉินชางก็อ้าปากคนไข้ออก แม้ว่ารักษาทันท่วงทีแล้ว แต่คนไข้ก็ยังกัดลิ้นตัวเองจนเลือดออก พ
