่อแม่ของคนไข้รู้ว่าอาการของลูกกำเริบอีกครั้งก็ยืนอยู่หน้าประตูอย่างตื่นตระหนก ตอนนี้สาเหตุของโรคลมชักยังอยู่ระหว่างการตรวจ เฉินชางขมวดคิ้ว
“เข็นคนไข้ไปตรวจให้เสร็จ แต่… ครั้งนี้ทำเอ็มอาร์ไอเพื่อดูสถานการณ์โดยตรงเลย คุณช่วยทำหน่อยนะครับ”
ตอนนี้ยังไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัดรักษาไม่ได้จริงๆ ถึงขั้นทำได้เพียงรักษาไปตามอาการแบบนี้ แม้ดูเหมือนว่าอาการของคนไข้จะระงับลงได้อย่างมีประสิทธิภาพในระยะสั้น แต่ในระยะยาวยังต้องหาสาเหตุให้พบ คนไข้อายุสิบเก้าปีคนหนึ่งมีโรคมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร? อย่างไรก็ต้องมีสาเหตุ! หวงปินไหพยักหน้า หลังจากคนไข้อาการคงที่ก็พาไปที่แผนกรังสีวิทยาอีกครั้ง
ครั้งนี้หวงปินไหยืนมองชายหนุ่มเข้าเครื่องตรวจด้วยตัวเองแล้วโล่งใจไปที ตอนนี้เองญาติคนไข้เห็นเฉินชางออกมาก็ถามอย่างกังวลใจ
“ศาสตราจารย์เฉิน… เกิดอะไรขึ้น ลูกชายฉันเป็นอะไรกันแน่”
เฉินชางส่ายหน้า
“ตอนนี้ยังยืนยันไม่ได้ ผลตรวจยังไม่ออกมา แต่… ผมคิดว่าพวกคุณควรเตรียมใจเอาไว้!”
ประโยคนี้ทำให้ญาติคนไข้ไม่สงบอีกต่อไป! ถึงกับพูดว่าให้เตรียมใจคงไม่ธรรมดาแล้ว ญาติคนไข้ได้ยินคำพูดนี้ปฏิกิริยาแรกคือไม่เชื่อ!
“หมอมีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า ปีนี้เขาเพิ่งอายุสิบเก้าปี เป็นโรคอะไรถึงให้เราเตรียมใจ!”
“นั่นสิหมอ อย่ามาหลอกเรานะ!”
เฉินชางส่ายหน้า
“ผมไม่ได้หลอกพวกคุณ ผมพูดความจริง คนไข้ต่อมน้ำเหลืองบวมทั่วร่างกายทุกเคสที่ผมเคยเจอมา ล้วนอันตราย
