นมาก นี่เป็นครั้งแรกของผม”
โจวเฮออดกุมขมับถอนหายใจไม่ได้ คนไข้ได้รับบาดเจ็บภายนอกเท่านั้น อาการไม่หนัก ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ให้เขามาทำ แต่คนไข้ก็อดตกใจไม่ได้ เฉินชางพลันปลอบใจว่า
“ไม่เป็นไรครับ”
หมอหนุ่มได้ยินคำพูดให้กำลังใจของเฉินชางก็รู้สึกดีขึ้นมาก ตอนที่เริ่มการวางยาชาก็ถือว่าคล่องแคล่วมาก เพียงแต่… หลังจากวางยาชาเขาอยากถามคนไข้ว่าไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า
สุดท้ายกลับถามว่า
“คุณสบายหรือเปล่า”
ทุกคนอึ้งเกือบจะหลุดขำออกมา ชายหนุ่มตื่นตระหนก
“เปล่าครับ… ความหมายของผมคือคุณสบายไหม”
โชคดีที่ยาชาค่อยๆ ออกฤทธิ์ ไม่อย่างนั้นชายหนุ่มจะต้องวิ่งหนีออกไปอย่างแน่นอน เหล่าหม่าที่อยู่ข้างๆ อดพูดไม่ได้
“สบายครับ! สบายจนจะหลับแล้ว!”
ทุกคนยิ้ม การผ่าตัดเริ่มขึ้นคนไข้ไม่ได้เป็นอะไรมาก ทว่าตอนนี้เองเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น พยาบาลรับโทรศัพท์มือถือให้เฉินชางอย่างรู้หน้าที่ เฉินชางเห็นว่าเป็นสายจากหวงปินไหก็ให้พยาบาลเปิดลำโพง
“เฉินชางรับสายครับ” เฉินชางชิงพูดขึ้นก่อน
“ศาสตราจารย์เฉินผมเสี่ยวหวงนะครับ แผนกฉุกเฉินมีคนไข้รายหนึ่งอาการค่อนข้างซับซ้อน ปีนี้เพิ่งอายุ 19 พ่อแม่ส่งตัวมาที่แผนกฉุกเฉินด้วยอาการปวดท้องและโรคลมชักกำเริบ ประเด็นคือคนไข้รู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว ตอนกลางคืนเหงื่อออกมากและปวดกล้ามเนื้อทั่วร่างกาย ผมเพิ่งตรวจร่างกายพบว่ามีต่อมน้ำเหลืองบวมหลายจุดทั่วร่างกาย อาการหลักๆ ในตอนนี้คือโรคลมชักกำเริบเ
