ค่สิบคน คุณจะจำสถานการณ์ทั้งหมดของพวกเขาได้หรือ? ยากมาก!
อวี่หย่งกังเองก็อึ้งกับการรายงานของเฉินชาง เห็นเฉินชางเตรียมจะรายงานอาการโดยละเอียดของคนไข้ เหล่าอวี่รีบหยุดไว้
“โอเค… โอเค… โอเค! พอแล้ว”
เฉินชางพยักหน้า เหล่าอวี่มองเฉินชางก่อนจะเหลือบมองทุกคนแล้วอดพูดไม่ได้
“ทุกคนเห็นแล้วใช่ไหม ศาสตราจารย์เฉินจำรายละเอียดของคนไข้ห้าสิบเอ็ดเตียงได้”
“ทุกคนก็รู้ว่าเขาผ่าตัดวันหนึ่งตั้งกี่เคส และ… ศาสตราจารย์เฉินงานยุ่งแค่ไหนทุกคนก็น่าจะรู้กันดี”
“แต่ความรับผิดชอบที่เขามีต่อคนไข้คือสิ่งที่เราควรเอาเป็นแบบอย่าง ไปเยี่ยมคนไข้บ่อยๆ ใส่ใจและจำรายละเอียดของพวกเขา”
“คนไข้ห้าสิบเอ็ดคน ศาสตราจารย์เฉินยังจำได้ทั้งหมด พวกคุณมีคนไข้แค่เจ็ดแปดคนก็จำไม่ได้แล้วเหรอ”
ทุกคนอดถอนหายใจไม่ได้ เก่งมากจริงๆ!
ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น คนไข้ที่ต้องการการดูแลเป็นพิเศษสิบคน คนไข้เฝ้าระวังสิบเอ็ดคน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นคนไข้อาการหนัก เฉินชางควบคุมได้ก็แสดงถึงความสามารถของเขาแล้ว!
แน่นอนว่าเฉินชางเป็นหัวหน้าทีม ศัลยแพทย์ทั้งห้าคนที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชาต่างหากที่เป็นผู้ดูแลโดยตรง
แต่ก็เพราะแบบนี้ การที่เฉินชางจำรายละเอียดของคนไข้ห้าสิบเอ็ดคนได้ก็ยิ่งยาก ทันใดนั้นหมอและพยาบาลหลายสิบคนในห้องทำงานต่างชื่นชมเฉินชาง
หลังจากพวกคนไข้ที่รอคอยให้การเปลี่ยนเวรเสร็จสิ้นอยู่หน้าประตูได้ยินแบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกมั่นใจ
ถึงอย่างไรการที่หัว
