ในห้องทำงานบริษัทกูเกิล ชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบด้วยสีหน้าเดือดดาล มาถึงก็ตบโต๊ะชี้บรูซพร้อมตะคอกใส่อย่างไม่พอใจ
“คนโกหก! บรูซ คุณมันจอมหลอกลวง”
บรูซสีหน้างุนงงเต็มประดา
“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับคุณโจนส์”
โจนส์พูดอย่างแค้นเคือง
“เทคนิคจุลทรรศน์ภาพเสมือนของพวกคุณโฆษณาเกินจริง ผมจะร้องเรียนพวกคุณ!”
บรูซมองบนทันที ผลิตภัณฑ์ของเรายังไม่ได้เข้าสู่ตลาดเลย จะโฆษณาได้อย่างไร!
แต่… บรูซเห็นสายตาของโจนส์แล้วอดถอนหายใจไม่ได้ โอเค! เข้าใจแล้ว เรื่องนี้อีกแล้ว…
นับตั้งแต่การถ่ายทอดสดการผ่าตัดของเฉินชางสิ้นสุดลง เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นต่อเนื่องมาหนึ่งสัปดาห์เต็มแล้ว ทุกคนล้วนมาที่นี่เพราะเรื่องนี้ แม้ว่าวิธีการแสดงความโกรธจะแตกต่างกัน แต่… ความหมายที่สื่อล้วนเหมือนกัน! ต่างก็บอกว่าเทคนิคจุลทรรศน์ภาพเสมือนของกูเกิลหลอกลวง!
ไม่เหมือนตอนที่เฉินชางผ่าตัดเลยสักนิด บรูซถอนหายใจอย่างจนปัญญา หยิบรูบิคอันหนึ่งออกจากลิ้นชักอย่างคล่องแคล่วแล้วยื่นให้โจนส์
“คุณลองเล่นดู”
โจนส์ขมวดคิ้วหยิบรูบิคขึ้นมาพร้อมถามว่า
“คุณหมายความว่าอย่างไร”
บรูซพลันอธิบายว่า
“คุณก็รู้ว่าผลิตภัณฑ์ชิ้นเดียวกัน ผู้ใช้ที่ต่างกันจะมีผลลัพธ์ที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง ก็เหมือนรูบิค… คุณทําเสร็จแล้วเหรอ”
โจนส์พยักหน้า
“ใช่ง่ายมาก คุณหมายความว่าไง”
บรูซมองบนทันที เอาเถอะ คุณชนะแล้ว!
“สิ่งที่ผมอยากจะบอกคือ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ผลิตภัณฑ์ของเรา แต
