เทิร์นที่ตามอยู่ข้างหลังหอบชาร์ตผู้ป่วยมาด้วยแต่เฉินชางแทบจะไม่ต้องใช้เลย!
เฉินชางไม่ได้ดูเลยแม้แต่แวบเดียว นอกจากให้คนไข้ดูพวกผลตรวจโดยพื้นฐานแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องเปิดชาร์ตผู้ป่วยเลย แต่กลับจำสถานการณ์ของคนไข้ทุกคนได้อย่างชัดเจน
ฉากนี้ทำให้หมอทีมฉุกเฉินและเอ็กซ์เทิร์นทุกคนตะลึงมากจริงๆ เห็นเฉินชางคุยเล่นกับคนไข้อย่างผ่อนคลายทุกคนก็สะเทือนใจ
ถ้าทุกคนเป็นแบบนี้ก็คงไม่มีความขัดแย้งระหว่างหมอกับคนไข้แล้ว แม้แต่ชื่อลูกหลานของคนไข้ นามปากกาของคนไข้…
รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เฉินชางก็จำได้ทั้งหมด ให้ความรู้สึกใกล้ชิดและเอาใจใส่แก่คนไข้ จะไม่ให้คนไข้ดีใจได้อย่างไร
การราวน์วอร์ดในวันนี้ราบรื่นดีมาก หลังจากเฉินชางออกจากห้องผู้ป่วย คนไข้ทุกคนต่างบอกลาอย่างมีความสุข
“ศาสตราจารย์เฉินเป็นหมอที่ดีมากจริงๆ!”
“คุณย่า หมอคนนี้เก่งมาก จำชื่อหนูได้ด้วย!”
บางทีสิ่งที่คนไข้ต้องการจริงๆ ก็คือความรู้สึกมีคุณค่าและได้รับการดูแล
หมอที่รู้สถานการณ์ของคนไข้อย่างละเอียด ใส่ใจชีวิตของคนไข้แบบนี้ จะเกิดความขัดแย้งกับคนไข้ได้อย่างไร?!
