ถูกต้อง!
เฉินชางใช้กล้องอย่างชำนาญมาก เขาถึงขั้นยังเขียนหนังสือที่เกี่ยวกับคู่มือการส่องกล้องมาแล้ว น่าเสียดายที่ลูอิลกับวิศวกรไม่เคยอ่าน ไม่อย่างนั้นลูอิลต้องได้ปลดปล่อยความรู้มากมายแน่นอน
วิศวกรตื่นเต้นจนเกือบจะร้องไห้แล้ว!
“คุณลูอิล พาอัจฉริยะคนนี้กลับบริษัทเถอะครับ หัวหน้าจะต้องให้คฤหาสน์ที่นิวยอร์กกับคุณแน่นอน เชื่อผม!”
ลูอิลพูดอย่างจนใจ
“หัวหน้าเห็นแล้ว!”
ถูกต้อง!
บรูวสเตอร์เห็นแล้วจริงๆ เขาเห็นวอลเตอร์มองจอในโทรทัศน์กำลังร้องตะโกนด้วยความตื่นเต้นในบริษัท
“สวรรค์! ผมเห็นอะไรเข้าเนี่ย คุณรู้ไหมว่านี่คืออะไร! นี่คือข่าวดีของผม! ชื่อวอลเตอร์ของผมจะถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์สาขาศัลยกรรมประสาท! บรูวสเตอร์ดูสิ! พวกเราคิดค้นสมบัติอะไรออกมา!”
ผ่านไปนาน วอลเตอร์ตื่นเต้นจนเหนื่อยบ้างแล้ว จึงอดถามไม่ได้
“ใครเป็นคนผ่าตัดเหรอ เบอร์ดีไหม”
บรูวสเตอร์ส่ายหน้า
“ไม่ใช่ ศาสตราจารย์เฉินกำลังผ่าตัดอยู่ที่เมืองหลวงของประเทศจีน!”
หลังได้ยินชื่อเฉินชาง วอลเตอร์ก็ตกตะลึงในทีแรก เขามวยคิ้วแน่น รีบเปิดกระเป๋าข้างตัวแล้วล้วงหนังสือเล่มหนึ่งออกมา
ส่วนบรูวสเตอร์ก็พูดต่อ
“พูดประโยคนี้คุณอาจจะไม่เชื่อ แต่ศาสตราจารย์เฉินชางใช้เครื่องมือของพวกเราเป็นครั้งแรก นึกไม่ถึงว่า… ผมจะได้เห็นฉากแบบนี้จริงๆ! ผมถึงขั้นคิดว่าเครื่องมือของพวกเราจะต้องขายได้เทน้ำเทท่าแน่นอน! พวกเราจะสร้างคุณูปการใหญ่ให้ความก้าวหน้าสาขาศัล
