อนจะตื่นเต้นยิ่งกว่าอีกนะ!”
วอลเตอร์ก็ไม่ได้สนใจบรูวสเตอร์ เขาสวมแว่นตาแล้วก็มองภาพบนแท่นผ่าตัดอย่างจริงจัง
เซอร์ไพรส์!
เซอร์ไพรส์จริงๆ!
วอลเตอร์นึกไม่ถึงแม้แต่น้อยว่าภาพฉากแบบนี้จะเป็นฉากที่สมบูรณ์แบบมาก!
ระดับการนำเสนอที่แม่นยำนี้!
นี่มันเครื่องมือที่ทำมาเพื่ออีกฝ่ายชัดๆ!
วอลเตอร์เริ่มปากสั่น ไม่รู้ว่าเพราะพาร์กินสันหรือเพราะปากมันสั่นไปเอง แต่เวลานี้เขาตื่นเต้นจนพูดไม่ออก!
ขณะเดียวกัน หลังเฉินชางที่ติดตั้งเลนส์กล้องแล้ว พลันผุดไอเดียนึกถึงเทคนิคการส่องกล้อง!
สิ่งที่สร้างจากกล้องตัวเดียวกับกล้องสองตัวย่อมแตกต่างกัน จะใช้เทคนิคการส่องกล้องมาทำหน้าที่หมุนภาพได้ไหม
ถูกต้อง!
ได้ไหม… ก็ลองดู ลองดูแล้วกัน!
เฉินชางวางแผนเสร็จก็ราวกับเด็กที่ตื่นเต้น เวลานี้มุมปากของเขายกสูงขึ้นเล็กน้อย คิ้วเลิกสูงขึ้น เห็นฉากนี้เซวียเจิ้งเริ่นก็หน้าเปลี่ยนสี!
ประสบการณ์ครั้งก่อนสอนเขาว่าศาสตราจารย์เฉิน… จะเริ่มอวดเบ่งอย่างจริงจังแล้ว!
อย่างที่คิด เมื่อเฉินชางสอดกล้องสองตัวลึกเข้าไป ภาพก็เกิดการเปลี่ยนแปลง!
หมุนแล้ว!
ภาพสรีระที่สร้างออกมาบนหน้าจออิเล็กทรอนิกส์เวลานี้ถึงกับเริ่มปรับมุม!
มิหนำซ้ำ การปรับนี้ราวกับเป็นการปรับเปลี่ยนตำแหน่งของทั้งกะโหลกสมอง เหมือนปรับเปลี่ยนสร้างภาพขึ้นมาใหม่
หลังเห็นฉากนี้ ทั่วทั้งห้องผ่าตัดก็ตื่นตะลึง!
“เชี่ย! เกิดอะไรขึ้น!”
“นี่… นี่มันมหัศจรรย์เกินไปแล้วมั้ง”
“จริงด้วย ทำไ
