หลิวซวิ่นโกรธเล็กน้อย ทุกครั้งที่พูดถึงปัญหาการเลี้ยงลูก อีกฝ่ายก็จะเอาเรื่องที่ตนได้เงินเดือนเจ็ดพันหยวนออกมาพูดตลอด นี่มันคนละเรื่องกันเลย
“เหมียวหย่งเจิน มันไม่ใช่เรื่องของเงินหรอกนะ ในสายตาคุณมีแต่เงิน! ผมว่าเงินมันบังตาคุณแล้ว! ลูกควรได้รับการศึกษาที่ดีก็จริง แต่เขาไม่ใช่เครื่องจักร ควรจะมีเวลาพักผ่อนและผ่อนคลายของตัวเอง!”
เหมียวหย่งเจินอดเหลือบมองอีกฝ่ายไม่ได้“เหนื่อย… คุณคิดว่าคุณมีหลักการนักใช่ไหม ลูกฉันมีโอกาสประสบความสำเร็จในชีวิต ฉันจะไม่พยายามผลักดันได้อย่างไร ชีวิตนี้ฉันพึ่งใครไม่ได้เลย หวังพึ่งลูกชายตัวเองหน่อยไม่ได้หรือไง”
หลิวซวิ่นอยากพูดอะไรอีกหน่อย แต่เห็นว่าที่นี่คือโรงพยาบาลและดึกมากแล้ว จึงอดทนไว้เฉินชางเห็นแบบนี้ก็อดส่ายหน้าไม่ได้ ทุกครอบครัวล้วนมีความยากลำบากในแบบของตัวเอง
แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องรู้ก่อนว่าหลิวเหว่ยเจ๋อเป็นอะไรกันแน่ตอนนี้ดูเหมือนว่าหลิวเหว่ยเจ๋อไม่ได้เป็นแค่ภาวะองคชาตแข็งค้างแล้ว เขาเป็นอะไรกันแน่
ตอนนี้เองหยางเจี๋ยที่เดินเข้ามาก็อดพูดไม่ได้ “เด็กคนนี้… กินฮอร์โมนตั้งแต่เด็กหรือเปล่า!”
เหล่าหม่าพึมพำเสียงเบา “และยังเป็นฮอร์โมนเพศด้วย”ประโยคนี้ทำให้หยางเจี๋ยหัวเราะออกมา “ฮ่าๆๆ…”
เหล่าหม่าอดถอนหายใจไม่ได้“สวรรค์ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ ประทานไอคิวที่สูงขนาดนั้นไม่พอ ยังให้ต้นทุนที่ดีขนาดนี้”
ตอนนี้เฉินชางที่นั่งอยู่ในห้องทำงานเริ่มวิเคราะ
