ังไม่นอนครับ!”
หลิวซวิ่นเข้าไปลูบศีรษะของหลิวเหว่ยเจ๋อ“นอนไม่หลับ เลยมาคุยเป็นเพื่อน ลูกไม่ต้องซ่อนหรอก แม่เหนื่อยมาทั้งวันหลับไปแล้ว”
หลิวเหว่ยเจ๋อยิ้มอย่างเก้อเขิน “ครับ แม่เคร่งเกินไป!”
หลิวซวิ่นอดพูดกับหลิวเหว่ยเจ๋อไม่ได้“เอานะ… อย่าไปนินทาแม่ แม่หวังดีกับลูก พ่อกับแม่เสียเปรียบเพราะการศึกษาแม่ไม่อยากให้ลูกต้องเหมือนพ่อกับแม่ ถึงได้ให้ลูกพยายามสู้ตั้งแต่ตอนนี้”
หลิวเหว่ยเจ๋อหน้าแดงพลันพยักหน้า “ผมรู้ครับพ่อ”
หลิวซวิ่นพยักหน้าพร้อมยิ้มพูด“อืม พ่อเชื่อในตัวลูก วันนี้ตกใจมากใช่ไหม ต่อไปมีอะไรต้องรีบบอกพ่อนะ! ลูกไม่ต้องอาย!”
หลิวเหว่ยเจ๋อพูดอย่างขวยเขิน“ผมไม่กล้าเข้าห้องน้ำพร้อมกับเพื่อนๆ เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอาบน้ำด้วยกัน”
หลิวซวิ่นยิ้ม“ความจริงนี่เป็นสัญญาณของการเติบโต พ่อเคยให้ลูกอ่านหนังสือชีววิทยาใช่ไหม ลูกน่าจะรู้วามันคืออะไรความจริงมันก็เหมือนนิ้วมือ ดวงตาของลูก ล้วนเป็นส่วนหนึ่งในร่างกายของลูกคนเราไม่เหมือนกันอยู่แล้ว บางคนตัวสูง บางคนตัวเตี้ย เพราะฉะนั้นส่วนนั้นก็ไม่เหมือนกันไม่ต้องอายนะ และไม่ต้องกังวลด้วย! มันมีโอกาสที่จะป่วยต่อไปถ้าเจอเรื่องแบบนี้แล้วไม่รู้จะทำอย่างไรก็ไปหาหมอ ไม่ต้องกลัว เข้าใจไหม”
หลิวเหว่ยเจ๋อพยักหน้า “ขอบคุณครับพ่อ”
“นอนพักเถอะ” หลิวซวิ่นลูบศีรษะลูกพร้อมรอยยิ้ม“พักผ่อนให้มากๆ พรุ่งนี้หมอให้ทำอะไรก็ต้องเชื่อฟังหมอนะ”
หลิวเหว่ยเจ๋อส่ายหน้า “ได้ครับ แต
