เหล่าหม่าไม่ได้เสียใจนานมากนักถึงอย่างไรความสามารถในการตรวจสอบธนบัตรปลอมของตนก็สูงมากหยางเจี๋ยมองเฉินชางแวบหนึ่งแล้วอดพูดกับเหล่าหม่าไม่ได้
“หัวหน้าหม่า คุณดูรายการสมองที่ล้ำที่สุดด้วยเหรอคะ”
เหล่าหม่าพูดอย่างฮึกเหิมและเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน“ผมต้องคิดทบทวนให้ดีว่าอัจฉริยะหน้าตาเป็นอย่างไร! ฝึกอย่างไรเพื่อวางรากฐานให้กับอนาคต!”
หยางเจี๋ยอดดับฝันไม่ได้“ฝึกได้ยังจะเรียกอัจฉริยะเหรอ อีกอย่างคุณอยู่กับอัจฉริยะทุกวัน ไม่ต้องไปดูคนอื่นแล้วมั้ง คุณเคยเจอคนทีอัจฉริยะกว่าศาสตราจารย์เฉินด้วยเหรอ”
ทุกคนในห้องทำงานได้ยินคำพูดนี้ก็เงียบไป!
เหล่าหม่าเองก็อึ้งอยู่กับที่ เขาจ้องเฉินชางครูใหญ่ก็ยังพูดอะไรไม่ออก ทุกคนต่างเขียนชาร์ตผู้ป่วยเงียบๆจริงสิ! ยังจะมีอัจฉริยะที่ไหนสู้เฉินชางได้เหล่าหม่ารู้สึกเจ็บปวดในใจ“เฮ้อ… ช่างเถอะ อัจฉริยะจะมีประโยชน์อะไร ยังไงก็ต้องเรียกผมว่าหัวหน้าอยู่ดี!”
เหล่าหม่าพูดจบก็เดินออกจากห้องทำงานอย่างซึ้งโกรธเฉินชางชื่นชมจิตใจของเหล่าหม่าจริงๆ คนทั่วไปทำไม่ได้หรอกนะ!
แต่เฉินชางรู้ดีว่าตัวเองเป็นอย่างไร!เพราะเขามีระบบ แต่คนอื่นเป็นอัจฉริยะที่แท้จริงทว่ากลางดึกตอนที่เฉินชางพักผ่อนอยู่ในห้องทำงานของตนอยู่นั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ปลุกเขาตื่นจากฝัน
เฉินชางพลิกตัวลงจากเตียง เห็นว่าหยางเจี๋ยยืนอยู่หน้าห้องก็อดถามไม่ได้“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ”
หยางเจี๋ยพูดพร้อมสีหน้าซับซ้อน“มีเด็กคนห
