ญ่ก็ไม่ค่อยได้เรื่อง เฉินชางไม่เคยเจอผู้ป่วยที่เป็นฝ่ายเขียนหนังสือค้างชำระเองแบบนี้เลย จะคืนภายในห้าปีด้วย!
หลังจากเฉินชางกลับมาถึงห้องทำงาน เหล่าอวี่และเหล่าหม่าต่างรู้เรื่องนี้แล้ว เหล่าหม่าถอนหายใจเอ่ยไปว่า“เงินก้อนนี้ผมจะออกให้เธอเอง แล้วผมจะเป็นคนเก็บสัญญาค้างชำระไว้”
เหล่าอวี่ตะลึงไปทันที สองแสนไม่ใช่น้อยๆ เลย! สำหรับเหล่าหม่าอาจจะไม่มาก แต่ว่า… น้อยครั้งมากที่เหล่าหม่าจะสำรองจ่ายให้คนอื่นก่อน เหล่าหม่าเอ่ยอย่างจริงจัง“ผมยินดีจะเชื่อใจเธอ! ต่อให้ไม่คืนเงินผมก็ไม่เป็นไร”
เวลานี้จู่ๆ ทุกคนก็นึกถึงผ้าห่มที่พับไว้อย่างเรียบร้อย รวมถึงกำไลและเศษเงินที่เด็กสาวทิ้งไว้ตอนหนีออกไปครั้งแรก ตอนจะไปครั้งที่สองเธอพับผ้าห่มจัดเตียงเป็นอย่างดี เข้ามาโขกศีรษะขอบคุณทุกคน ส่วนในครั้งที่สามนี้ เธอเขียนหนังสือค้างชำระเงินสองแสนหยวนแบบมีผลตามกฎหมาย ชั่วขณะนั้นทุกคนค่อนข้างสะท้อนใจทั้งสิ้น บางที… เธออาจจะมีความตั้งใจจริง
เหล่าอวี่มองเฉินชางแวบหนึ่ง “ศาสตราจารย์เฉิน พยายามเข้านะ!”
เฉินชางพยักหน้ารับ เขามองสมาชิกในทีมของตนเอ่ยไปว่า“การผ่าตัดครั้งนี้ ทุกคนมาพยายามด้วยกันเถอะ!”
ทุกคนพากันพยักหน้ารับ! การผ่าตัดครั้งนี้พวกเขาหวังอย่างยิ่งว่าจะได้ชัยชนะ สุดท้ายหลังจากเตรียมการทุกอย่างเสร็จ ก็ถึงวันที่จะทำการผ่าตัดแล้ว ในวันผ่าตัดเหล่าหม่าถือมือถือหัวเว่ยมาเครื่องหนึ่ง มอบให้หนิวเชี่ยน
เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
