ิงจัง!
วันต่อมาเฉินชางมาราวน์วอร์ด ได้พบหนิวเชี่ยนที่ดูค่อนข้างซีดโทรม เขานึกว่ามีสาเหตุจากความกังวลเรื่องอาการป่วยของตนและการเซ็นยินยอม เฉินชางเคยชี้แจงเรื่องพวกนี้กับอีกฝ่ายไปแล้ว เฉินชางเอ่ยปลอบด้วยรอยยิ้มว่า“ไม่ต้องกังวลเรื่องเซ็นยินยอมหรอก ฉันติดต่อกับฝ่ายกิจการแพทย์ของโรงพยาบาลแล้ว พวกเขาจะช่วยจัดการให้ อีกทั้งเรื่องการผ่าตัดครั้งนี้พวกเราจะทุ่มเทสุดความสามารถแน่ อีกไม่นานเธอจะกลายเป็นคนสุขภาพแข็งแรงคนหนึ่งแน่นอน!”
หนิวเชี่ยนซาบซึ้งมาก เธอตั้งตารอเหลือเกิน! ทั้งยังประหม่ามาก เธอหน้าแดงไปหมด ค่อนข้างเขินอายและน้อยเนื้อต่ำใจตัวเอง หลังจากเฉินชางราวน์วอร์ดเสร็จกำลังจะออกไป หนิวเชี่ยนก็รีบเรียกเฉินชางไว้“ศาสตราจารย์เฉินคะ คุณรอสักครู่…”
เฉินชางผงะไป หันหลังกลับมา “มีอะไรเหรอ”
“อันนี้ให้คุณค่ะ” หนิวเชี่ยนยื่นกระดาษพับทบแผ่นหนึ่งให้เฉินชางอย่างระมัดระวัง เฉินชางตะลึงเล็กน้อย เขาคลี่กระดาษออกด้วยความสงสัย
‘หนังสือรับสภาพหนี้! ครั้งนี้ได้ค้างชำระหนี้โรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉิน 200,000 หยวน กำหนดชำระคืนภายในวันที่ 22 เดือนกันยายน ปี 2025…’
เฉินชางตะลึงงันไปทันที! เด็กสาวคนนี้นี่นะ! ทำเอาเฉินชางไม่รู้จะพูดอะไรเลยจริงๆ การค้างชำระทางโรงพยาบาลเป็นเรื่องปกติทั่วไป แต่ไม่มีใครเคยเขียนหนังสือรับสภาพหนี้แบบนี้เลย เนื่องจากทางโรงพยาบาลก็มีฝ่ายเร่งรัดหนี้สิน ไม่ว่าจะทวงคืนมาได้หรือไม่ แต่ว่า… ส่วนให
