เฉินชางและเหล่าหม่ายิ่งมองฉากนี้อย่างตกตะลึงตาค้าง เนื่องจากหญิงสาวคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เป็นหญิงสาวคนนั้นที่พวกเขาเห็นในสวนสาธารณะเมื่อวานนี้ชัดๆ!
เวลานี้พอได้เห็นใกล้ๆ รูปลักษณ์ของหญิงสาวดูเฉิดฉันยิ่งกว่าเดิม ถึงแม้เธอจะแต่งตัวธรรมดามากถึงขั้นที่ค่อนข้างเชยแต่สะอาดสะอ้านมาก หน้าตาสะสวยมากจริงๆ! ปากจิ้มลิ้มระเรื่อ คิ้วโก่งตาเรียวรี ถ้าแต่งเนื้อแต่งตัวสักหน่อยต้องสวยกว่าดาราแน่นอน ถึงอย่างนั้นเสื้อผ้าที่เธอสวมอยู่ให้ความรู้สึกเหมือนพญาหงส์ที่ตกลงไปในเหวจริงๆ
เดิมทีเหล่าหม่าอยู่ตรงหน้าประตู พอเห็นเหตุการณ์ก็รีบลุกขึ้นแล้วก้มตัวพยุงหญิงสาวขึ้นมา
“สาวน้อยอย่าทำแบบนี้ มีอะไรก็ลุกขึ้นแล้วค่อยๆ คุยเถอะ”
หญิงสาวอ่อนปวกเปียกตอนที่ลุกขึ้นมา ค่อนข้างเลี่ยงที่จะสบตากับทุกคนที่มองมา
“ฉัน… ขอบคุณพวกคุณมากค่ะ แต่พวกคุณได้โปรดอย่ามาสนใจฉันเลยค่ะ ฉันเป็นตัวซวย…”
หญิงสาวพูดด้วยภาษาถิ่นที่ไม่ทราบว่ามาจากแถบไหน เธอพยายามใช้ภาษากลางแต่ว่า… พูดได้ช้ามากอีกทั้งสำเนียงไม่ได้เปลี่ยนไปเลย
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตะลึงงัน เอาที่ไหนมาพูด ทุกคนมุ่นคิ้วนิดๆ เหล่าหม่าก็ขมวดคิ้วเอ่ยถามว่า
“ตัวซวยอย่างไร นั่นเป็นคำพูดงมงายทั้งเพอย่าไปเชื่อเลย”
หญิงสาวเห็นทุกคนล้วนจ้องมองตน เธอกลัวมากเพราะไม่เคยถูกคนมองแบบนี้มาก่อน ตอนอยู่ในหมู่บ้านเธอไม่กล้าออกไปไหนเพราะกลัวจะถูกคนชี้ไม้มือชี้มือนินทา
ชั่วขณะนั้นหญิงสาวประหม่าขึ้นมา หันหล
