ังคิดจะเดินออกไป ในเวลานี้เองทุกคนเพิ่งจะสังเกตเห็นตอนที่หญิงสาวเดิน ขาจะถ่างออกจากกัน ท่าเดิน… แปลกพิกลถึงขั้นที่ค่อนข้างประหลาด เธอก้มหน้าตลอด ให้ความรู้สึกเหมือนคนที่เดินไม่คล่อง!
ชั่วพริบตานั้นฉากนี้ทำให้ทุกคนตาค้างกันหมด เหล่าอวี่รีบส่งสายตาให้เหล่าหม่า เหล่าหม่ารีบตามออกไป พาหญิงสาวไปส่งที่ห้องพักผู้ป่วย
เหล่าอวี่มองหวงปืนไหเอ่ยถามประโยคหนึ่ง
“สถานการณ์ทั้งหมดเป็นอย่างไร”
หวงปืนไหส่ายหน้า
“เมื่อคืนนี้ทางเราได้ติดต่อไปหาตำรวจนครบาลให้สืบค้นประวัติตัวตนของผู้ป่วยผ่านระบบความมั่นคงสาธารณะ เธอมาจากหมู่บ้านบนหุบเขาแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไกลออกไปทางตะวันตกของมณฑลตงหยาง ชื่อหมู่บ้านซาหนานครับ เธอมาถึงหนานหยางเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน จากนั้นก็ร่อนเร่มาจนถึงเมืองหลวง”
เหล่าอวี่ตอบรับคำหนึ่งถามต่อว่า “ติดต่อพ่อแม่ได้ไหม”
“ติดต่อไปแล้วครับ พออีกฝ่ายได้ยินข่าวของหนิวเชี่ยนก็ตัดสายไปเลย”
ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ทุกคนขมวดคิ้วทันที ยังมีเรื่องแบบนี้อยู่อีกหรือ อวี่หย่งกังมุ่นคิ้วเล็กน้อย ปีนี้ผู้ป่วยอายุยี่สิบเอ็ดปี พ้นสถานะทางกฎหมายที่ต้องอยู่ในการดูแลของบิดามารดาจนถึงอายุสิบแปดปีแล้ว ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่ไยดีก็ไม่นับว่าผิดต่อข้อกฎหมายเช่นกัน นี่คือปัญหาด้านศีลธรรมอย่างหนึ่ง เหล่าอวี่พยักหน้ารับค่อนข้างหดหู่ใจ
พูดกันตามตรงบางครั้งโรงพยาบาลก็จะพบปัญหายุ่งยาก ซึ่งดูเหมือนปัญหาประเภทนี้จะยากที่สุด ส่วนกา
