รกู้ชีพรักษาเหล่านี้กลับเป็นเรื่องความสามารถล้วนๆ
“มาดูอาการผู้ป่วยก่อนเถอะว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
ผ่านไปสักพักใหญ่ อวี่หย่งกังขมวดคิ้วแล้วเดินกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วย ทุกคนถึงได้เห็นว่าผ้านวมในห้องถูกหญิงสาวพับอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยอีกครั้งวางไว้บนเตียง ผ้าปูบนเตียงก็เรียบตึงเช่นกัน หญิงสาวยืนอยู่ด้านข้าง ชั่วขณะนั้นทุกคนค่อนข้างเห็นใจหญิงสาวขึ้นมา
เธอรู้ความมากจริงๆ ตอนที่เตรียมจะจากไปครั้งแรกเธอถอดเครื่องประดับไว้ในห้อง ทิ้งเงินกับกำไลไว้ทั้งหมด ครั้งที่สองตัวเธอที่ไม่มีอะไรเลยได้โขกศีรษะขอบคุณทุกคน
เดิมทีเหล่าอวี่อยากพูดบางอย่าง แต่หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขามองไปที่เฉินชาง
“ยกให้นายแล้วกัน จัดการให้ดีละ”
เฉินชางผงะไปเล็กน้อยพยักหน้ารับ “ครับ!”
เหล่าอวี่เดินออกไป สำหรับเฉินชางแล้วนี่อาจจะการฝึกฝนอย่างหนึ่งละมั้ง
เฉินชางเอ่ยกับหญิงสาวว่า
“หนิวเชี่ยน เธอไม่ต้องกังวลนะ พวกเราเข้าใจสถานการณ์ของเธอแล้ว ฉันมีคำถามสองสามข้ออยากจะถามเธอสักหน่อยได้ไหม”
เด็กสาวมองเฉินชางแล้วส่ายหน้าให้ไปหลบอยู่ข้างหลังเหล่าหม่าแทน ฉากนี้ทำให้พวกหวงปืนไหค่อนข้างตะลึง! กลัวเฉินชางแต่ไม่กลัวเหล่าหม่างั้นหรือ แม้แต่เฉินชางก็ตะลึงกับฉากนี้เช่นกัน กลับเป็นเหล่าหม่าที่ชะงักค้างไปเลย ความรู้สึกที่ได้รับความไว้วางใจแบบนี้… ยอดเยี่ยมมากจริงๆ!
นับตั้งแต่รู้จักเฉินชางมานี่เป็นครั้งแรกที่เหล่าหม่าประสบความสำเร็จ!
