ชายคนนั้นเพิ่งออกจากห้องผู้ป่วยก็วิ่งเตลิดด้วยหัวใจเต้นตุบๆ ยังไม่ทันได้ถอนหายใจโล่งอก ก็เห็นประตูห้องผู้ป่วยถูกเปิดออก ชายชราที่สวมเสื้อคอจีนถึงกับเดินออกมาจากข้างใน จากนั้นยิ้มหยันมองเขา“ไอ้หนุ่ม จะออกจากโรงพยาบาลแล้วหรือ”
ชายคนนั้นมองแหวนหยกบนมือของชายชรา ในใจก็รอนรนเหลือแสน นี่คือแหวนที่บอสของตัวเองทุ่มเงินมหาศาลซื้อให้ฝ่ายตรงข้าม“ไม่ออกแล้วๆ ไม่ออกแล้วจริงๆ ครับ!”
ชายคนนั้นจะกล้าออกที่ไหนล่ะ ต่อให้ตอนนี้เขาแข็งแรงบึ้งบั๋งเหมือนกระต่ายก็ต้องนอนเป็นเต่าอยู่บนเตียง ชายชราคนนั้นได้ยินก็พลันงุนงง เขาส่ายหน้า“หือ ขอโทษที ตาแก่นั่นถึงกับหลอกฉันว่าเธอจะออกโรงพยาบาล ฉันก็นึกว่าทางนี้อุตส่าห์มีเตียงคนไข้วาง กะจะให้ศาสตราจารย์เฉินมาดูฉันหน่อย! เฮ้อ คุณอยู่เถอะ”
พูดจบชายชราเสื้อคอจีนก็กลับเข้าไปในห้องคนไข้ สถานที่อย่างโรงพยาบาล คนเฒ่าคนแก่ย่อมไม่อยากสร้างเรื่อง ตัวเขาก็แค่อยากเข้ามาดูความครึกครื้น เขาไม่ได้คิดจะทำอะไรหรอก ชายคนนั้นได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึงทันที!
“ผมจะออกจากโรงพยาบาล!”“จริงๆ นะ ผมจะออกจากโรงพยาบาล! ผมไม่เป็นอะไรแล้วครับ!”ชายคนนั้นรีบพูดกับชายชรา
ในใจลอบคิด ตอนนี้เขาก็ไม่คิดจะไว้น้ำใจชายชราแล้ว ตอนนี้เขาแค่อยากออกไป อีกอย่างชายชราอยากอยู่โรงพยาบาล ตอนหลังเขาก็ต้องออกโรงพยาบาลอยู่ดี! เวลานี้เฉินชางก็ตรวจเสร็จแล้วกำลังวกกลับมา! เห็นชายคนนั้นยืนอยู่หน้าประตูด้านข้างมีชายชราในเสื้
