บทที่ 649 แต่งกับซิ่วไฉไม่ได้ ก็แต่งกับพี่น้องเขาได้กระมัง?
ทุกคนล้วนดีใจยิ่ง พูดคุยเรื่องความมุมานะของจูชีครั้งนี้นับเป็นเกียรติให้ผู้อาวุโสสกุลจูแล้วจริง ๆ
“โธ่ เจ้าเจ็ดอะไรกัน หลังจากนี้ต้องเรียกว่าจูซิ่วไฉแล้ว” เจ้าหน้าที่ขัดจังหวะทุกคนที่กำลังคุยกันอย่างครื้นเครง เขาเน้นย้ำว่า “หลังจากนี้ไม่อนุญาตให้เรียกชื่อเล่นเขาอีก เข้าใจหรือไม่? คนก็เป็นซิ่วไฉแล้ว ชื่อเล่นเช่นนี้พวกเจ้าจะเรียกได้อีกหรือ?”
“ใช่ใช่ใช่ ท่านเจ้าหน้าที่พูดถูกขอรับ หลังจากนี้ต้องเป็นจูซิ่วไฉ จูซิ่วไฉ…ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า…” คนผู้นั้นที่ถูกดุก็หาได้ไม่พอใจ ทั้งยังหัวเราะขึ้นมาอย่างมีความสุข
คนอื่นก็เปลี่ยนคำพูดเช่นกัน “จูซิ่วไฉ…จูซิ่วไฉ!”
“ฮ่าฮ่า…พอพูดมากเข้า จูซิ่วไฉก็ฟังดูดีทีเดียว”
“จะไม่ฟังดูดีได้อย่างไร คนเป็นถึงซิ่วไฉเลยนะ”
……
กลุ่มคนพูดคุยกันอย่างครื้นเครง
จากนั้นก็เป็นเจ้าหน้าที่ ผู้อาวุโส และเย่อวี๋หรานที่มาหารือรายละเอียดเรื่องการเปิดศาลบรรพชน
ตามความเห็นของพวกเขา ถึงขั้นต้องการสร้าง ‘ป้ายจารึกเกียรติยศ’ เสียด้วยซ้ำ
เย่อวี๋หรานรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง “ป้ายจารึกเกียรติยศนั้นช่างมันเถิด อย่างไรเขาก็เป็นเพียงซิ่วไฉคนหนึ่ง…”
ตามความคิดของนาง ซิ่วไฉคนหนึ่งจะต้องสร้างป้ายจารึกเกียรติยศไปเพื่ออะไร?
นี่เป็นการโอ้อวดเกินจริงไปเสียหน่อย หากจะสร้างอย่างน้อยน่าจะต้องเป็นจวี่เหริน ก้งเชิง หรือจิ้นชื่อ
ไม่รอให้นางพูดจบ เ
