จ้าหน้าที่ก็ขัดจังหวะนาง “หา นี่กำลังพูดอันใดกัน? นี่คือซิ่วไฉเลยนะ ในหมู่บ้านรอบข้างก็มีเพียงคนเดียว ทั้งยังเป็นซิ่วไฉคนแรกของตระกูลจูของพวกเขาเช่นนี้ จะไม่สร้างได้อย่างไร”
“สร้าง จำเป็นต้องสร้าง!” ผู้อาวุโสพูดอย่างหนักแน่น “นี่เป็นเกียรติยศที่กี่ชั่วอายุคนก็ไม่อาจคาดหวัง หากเวลาเช่นนี้ยังไม่สร้างแล้วจะไปสร้างเมื่อใด? พวกเราต้องการให้ลูกหลานสกุลจูรู้ว่าพวกเราบรรพบุรุษมีซิ่วไฉด้วย พวกเขาไม่อาจเทียบกับบรรพบุรุษของตัวเองได้ด้วยซ้ำ”
“ขอเพียงสืบต่อความยอดเยี่ยมไปรุ่นต่อรุ่นก็จะสามารถเติบโตไปได้เรื่อย ๆ ป้ายนี้จำเป็นจริง ๆ!”
“จูต้าเหนียง หากเจ้ากังวลปัญหาเรื่องเงิน ป้ายนี้พวกเราคนในหมู่บ้านสกุลจูจะช่วยออกเงินด้วย”
“มีเงินใช้เงิน มีอำนาจใช้อำนาจ ข้าไม่เชื่อว่าป้ายจารึกเกียรติยศป้ายเดียวพวกเราจะสร้างไม่ได้”
……
ไม่เพียงแต่เจ้าหน้าที่ทางการเท่านั้นที่มีท่าทีเช่นนี้ แม้แต่ผู้อาวุโส จูเหล่าโถว พ่อเฒ่าจู รวมถึงคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านก็ล้วนพากันแสดงออกว่าต้องการสร้างป้ายจารึกเกียรติยศนี้
จากนี้ไปหมู่บ้านของพวกเขาจะแตกต่างออกไป หมู่บ้านของพวกเขาคือหมู่บ้านที่มีบัณฑิต
เย่อวี๋หรานเห็นท่าทางตื่นเต้นของพวกเขา ทันใดนั้นก็ราวกับเข้าใจว่าวงศ์ตระกูลคืออะไร
บางทีนางอาจมองว่าจูชีสามารถสอบซิ่วไฉได้ก็พอแล้ว ซึ่งเป็นเพียงเรื่องของคนในครอบครัว แต่กับคนวงศ์ตระกูลจูและคนทั้งหมู่บ้านสกุลจู เห็นได้ชัดว่าไม่ได้คิดเช่น
