ไข้ที่อดชวนให้โมโหไม่ได้ หลังเฉินชางตรวจชายชราเตียงยี่สิบแปดเสร็จก็ยิ้มกำชับหนึ่งรอบ จากนั้นก็มองคนหนุ่มที่เตียงยี่สิบเก้า!
เตียงยี่สิบเก้าเป็นคนไข้ที่รับเข้ามาใหม่เมื่อคืน หวงปินไครับมาด้วยตัวเอง คนไข้เพศชายอายุสามสิบสาม หลังดื่มเหล้าก็เวียนหัวปวดหัวรุนแรง การรวบรวมประวัติคนไข้ค่อนข้างสมบูรณ์แล้วก็ตรวจมานิดหน่อยแล้ว
หวงปินไหรายงานอาการป่วยอย่างเป็นลำดับขั้นตอน“ความดันเลือดหลังตื่นนอน 170/120 mmHg ผลการทดสอบความทนต่อกลูโคสพบว่าเป็นเบาหวาน ค่าน้ำตาลในเลือดตอนท้องว่างหลังตื่นนอน 19.1 คนไข้มีหลอดเลือดหัวใจค่อนข้างร้ายแรง…”
แต่คนไข้กลับรำคาญปรับเตียงขึ้นมา เขาพิงอยู่ข้างบน นั่งไขว่ห้าง มือข้างหนึ่งหยิบบุหรี่มาดม อย่างไรก็ห้ามสูบบุหรี่ในห้องผู้ป่วย เขามองพวกเฉินชางอย่างรำคาญเล็กน้อยสุดท้ายก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้“ตรวจเสร็จหรือยัง วันนี้ออกไปได้แล้วสินะ ฉันก็แค่ดื่มมากไปหน่อยจนหลับ แต่พวกคุณดันร่ายปัญหาซะยาว อีกอย่างเมื่อคืนบอกว่าฉันน้ำตาลในเลือดต่ำจนสลบไป วันนี้มาบอกว่าฉันเป็นเบาหวาน เห็นเป็นตัวตลกของพวกคุณหรือไง รีบให้ฉันออกโรงพยาบาลเลยนะ!”
หลังชายคนนั้นพูดจบก็อดหันหน้าพึมพำเสียงเบาไม่ได้“หมอเด็กเอาๆ หัวหน้าพวกคุณล่ะ พี่ชายพวกเราจ่ายเงินมาหาหมนะ เงินที่จ่ายก็ไม่ได้น้อยกว่าคนอื่นละมั้ง ทำไมฉันถึงเลือกหมอเจ้าของไข้ไม่ได้ล่ะ ฉันอยากเลือกหมอที่ประสบการณ์สูงหน่อยไม่ได้เหรอ”
เยี่ยม! มีเจ้าพ่อมาอี
