ผมจะไปหาคนเดี๋ยวนี้!”
เขาก็ลุกขึ้นเดินไปข้างนอก ทิ้งเยวเลี่ยงที่จะไปก็ไม่ใช่ จะอยู่ก็ไม่เชิง แสนจะประดักประเดิด!
วันถัดมาหูฉวนปังพาแพทย์ชายอายุราวสามสิบห้าสองคนมาด้วยตัวเอง มาแล้วก็พูดต่อหน้าเฉินชางว่า“พวกคุณจำไว้ว่า คำพูดของศาสตราจารย์เฉินก็คือคำพูดของผม ถ้าผมรู้ว่าพวกคุณไม่ตั้งใจเรียน ไม่เชื่อฟังคำสั่ง…”
ยังพูดไม่ทันจบ ชายคนหนึ่งก็บอก“พอแล้วหัวหน้า คุณพูดแบบนี้มาสิบรอบแล้ว พูดอีกก็ไม่มีความหมายแล้ว ตำแหน่งของศาสตราจารย์เฉินในใจพวกเรายังสูงกว่าคุณซะอีก พวกเราจะไม่กล้าฟังคำสั่งได้ยังไง!”
ประโยคนี้ทำหูฉวนปังเจ็บปอด ชี้หวังตานที่อยู่ข้างหน้าพูดด้วยความโมโห“เจ้าเด็กนี่… เกลือเป็นหนอน!”
อวี่หย่งกังกับพวกเฉินชางหัวเราะแล้ว บรรยากาศนับว่าชื่นมื่นกลมเกลียว ส่วนใหญ่แผนกศัลยกรรมประสาทฉุกเฉินของแผนกฉุกเฉินคือการบาดเจ็บภายนอก บางครั้งยังมีคนไข้เลือดออกจำนวนหนึ่ง ความยากในการผ่าตัดไม่สูงมาก แต่อย่างไรเสียก็เป็นการรักษาที่เสถียรและรวดเร็วมีประสิทธิภาพ
หลังจากที่ทีมมือฉมังไม่ได้อยู่เวรปกติด้วยกัน เหล่าหม่าก็โดดเดี่ยวเดียวดายไม่น้อย ชีวิตช่างเปล่าเปลี่ยวดุจสายฟ้า หลังเป็นหัวหน้าทีมหน้าที่ก็หนักขึ้น อย่างไรเสียเฉินชางก็จำเป็นต้องราวน์วอร์ดคนไข้เหล่านั้นด้วยตัวเอง
ตอนเช้าเฉินชางไปราวน์วอร์ดก็เจอกับเหล่าหม่าพอดี เหล่าหม่ากำลังพูดคุยกับคนไข้
“นี่ ตอนนี้ให้คุณเริ่มกินวันละเม็ด”
เหล่าหม่าส่งยากล่องหนึ
