่งให้คนไข้ พร้อมพูดกำชับ“กินยาตลอดชีวิต!”
คนไข้ตอบรับแล้วเปิดกล่องดูก่อนงุนงงเล็กน้อย“มีแค่สามเม็ดเหรอครับ”
เหล่าหม่าพยักหน้า“ใช่”
สามประโยคนี้รวมกันแค่คิดก็สยองแล้ว! เฉินชางพลันอึ้งอยู่กับที่ ไม่กล้าเข้าไป ถ้าบอกว่าภาษามีเทคนิค เหล่าหม่าก็ทำตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เป็นเทคนิควอนหาที่ตายล้วนๆ อย่างที่คิด คนไข้หน้าเปลี่ยนสี ยาสามเม็ด… สามวัน… ตลอดชีวิต… บ้าอะไรเนี่ย?
คนไข้ตกใจกลัวตามคาด เขาถามเสียงสั่น“คุณหมอ ผมมีเวลาแค่สามวันเหรอ”
เหล่าหม่าอึ้งเล็กน้อย อดมองหลี่เยวไม่ได้“นี่ คุณบอกข่าวดีเขาหรือยัง”
คนไข้ได้ยินคำพูดนี้ก็ต้องแน่อยู่แล้วไหม เขากลัวแล้วจริงๆ! แต่… นี่คือข่าวดีไม่ใช่เหรอ แม้แต่หลี่เยวก็อึ้งจันอยู่ตรงนั้น เขาพบว่าพูดคุยกับคนไข้ไม่ยาก แต่ตอนที่คนไข้พูดคุยกับเหล่าหม่า ปัญหานี้ใหญ่มากจริงๆ! เป็นความยากระดับนรกเลยทีเดียว! ไม่มีปัญหาก็ทำให้เกิดปัญหาได้!
ตอนที่เห็นคนไข้ใกล้จะร้องไห้ หลี่เยวรีบอธิบายให้คนไข้ฟัง“คุณต้องกินยานี้ตลอดชีวิต แต่ช่วงที่อยู่โรงพยาบาลจะจ่ายมากไม่ได้ คุณออกโรงพยาบาลอีกสามวัน พวกเราก็เลยจ่ายยาได้แค่สามเม็ดค่ะ! คุณไม่เป็นอะไรมาก ออกไปแล้วจำไว้ว่าต้องซื้อยาเพิ่มแล้วกินตามเวลา คุณอย่าเข้าใจผิดนะคะ!”
เดิมทีคนไข้กลัวแทบแย่ อย่างไรเสียใครฟังคำพูดนี้ก็คงกลัวกันทั้งนั้น แค่สามวัน ยาสามเม็ด ตลอดชีวิต! มีกับดักเต็มไปหมด โชคดีที่หลี่เยวอธิบายละเอียด! คนไข้จึงค่อยโล่งใจ
