นี่ก็ทำให้เฉินชางอึ้งอยู่กับที่ไม่กล้าเปล่งเสียงอยู่ครึ่งค่อนวัน ความเข้าใจผิดน่าตายนี่ เขากำลังลังเลว่าจะรอเหล่าหม่าราวน์วอร์ดก่อนแล้วตัวเองค่อยเริ่มดีไหม ไม่งั้นเขาจะรู้สึกว่าหัวของตัวเองค่อนข้างเชื่องชา
เหล่าหม่าเดินออกมาจากห้อง อดถอนหายใจไม่ได้ มีความรู้สึกว่าชีวิตเปล่าเปลี่ยวอยู่ข้างใน หลังเห็นเฉินชางเขาก็อึ้งไปเล็กน้อยก่อนตาลุกวาว“อ้าว เจ้าเฉิน ราวน์วอร์ดสินะ!”
เฉินชางพยักหน้าอย่างแข็งทื่อ“ใช่ บังเอิญมากครับ”
เหล่าหม่าหัวเราะร่า“ราวน์ด้วยกันๆ”
เฉินชางหน้าเปลี่ยนสี“คุณไปก่อนเลย! ผมลืมหยิบหูฟังแพทย์มานะ”
พูดจบเฉินชางก็ยัดหูฟังแพทย์ใส่หวงปินไหที่อยู่ด้านข้าง ก่อนหันตัวเดินจากไป เหล่าหม่าอึ้งไปเล็กน้อย“เฮ้อ ชีวิตเปล่าเปลี่ยวดุจสายฟ้านะ!”
หวงปินไหที่ตามหลังเฉินชางอดถามไม่ได้“ศาสตราจารย์เฉิน ต้องชีวิตเปล่าเปลี่ยวดุจหิมะไม่ใช่เหรอครับ”
เฉินชางพลันชะงักเหมือนเข้าใจอารมณ์ศิลปินของเหล่าหม่า เขาพูดกับหวงปินไหอย่างจริงจัง“เพราะ… สายฟ้ามีขีดมากกว่าคำว่าหิมะสองขีดนะ”
